*************************

Άνοιξη πάντα και παντού θα προβάλλει...

Άνοιξη πάντα και παντού θα προβάλλει...
Στο μούχρωμα της μέρας μπαλκονάκι ολάνθιστο, γιασεμί και γαζία αρώματα κι ευωδιές χαρίζουν, λουλούδια και χρώματα, πουλιά και θαύματα στων παιδιών την παλάμη αντηχούνε κι ανθίζουν... Και χιλιάδες αστέρια στο ουράνιο νεφέλωμα λάμψη και φως τριγύρω σκορπίζουν και πάλι, ιστορούν την απόχη του χρόνου του άφθαρτου καθώς άνοιξη πάντα και παντού θα προβάλλει... ydp

*************************

Σου γλυκοψιθυρίζω παραμύθια να σε ταξιδέψουν στην όμορφη χώρα του ονειρικού... κλείσε τα μάτια, δεν θα κάνω θόρυβο, να μη σε ξυπνήσω απότομα...σε παραδίδω στην μυστική μέθη του ονείρου σου, να τεντωθείς ελεύθερα στην αγκαλιά της νυχτιάς, να σε χαϊδέψει το φως της, να χαμογελάσει στα μάτια σου και στην ψυχή σου... να μπλεχτούν αηδόνια στα νεραϊδένια σου μαλλιά, να πλέξουν τη φωλιά τους... να φυτρώσουν λουλούδια στα χείλη σου, να ευωδιάσουν και να στολίσουν τα σκαλοπάτια του μονοπατιού της φαντασίας... κι ας μας ξεχάσει έτσι ο χρόνος, δίνοντας ζωντάνια και χροιά στα χρώματα των μυθευμάτων...ydp

*************************






Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Savvas Konstantinidis: ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΘΑ ΗΤΑΝ




















Τι όμορφα θα ήταν.
Τι όμορφα θα ήταν να έγερνες πλάι μου τώρα.
Να χαϊδέψω τη χρυσή ροδαυγή των μαλλιών σου,
καθώς τούτα μου κλείνουν τα μάτια.
Να τρίψω τη ζεσταμένη μου σάρκα πάνω στο δροσερό κορμί σου.
Ακουμπώ τα καυτά χείλη που μάτωσαν τα βράδια μου.
Χύσαν το αίμα τους, πάνω στις λέξεις μου.
Λέξεις περιτριγυρισμένες από ηδονή και πάθος.
Πόθο και τρέλλα μαζί.
Αδιάβλητη και πύρινη ομολογία αγάπης.
Τούτες θα 'ναι οι βραδιές από δω και πέρα.
Μια αδιαπέραστη καθόλα διαδικασία (ξ)αναγέννησης.
Ζεστή θαλπωρή στις κρύες ώρες που κτυπούν στο εκκρεμές.
Το ακούς;
Σήκω!
Μας καλεί κοντά του να γίνουμε κι εμείς μια εκκρεμότητα.
Να μετάσχουμε στην αέναη κίνηση του σύμπαντος.
Σύμπαν που συμπυκνώνει το είναι μας και μεταφράζει κατά βολή το εγώ.
Ας σταματήσουμε τη μετάφραση σε παρακαλώ.
Γίνε εσύ το λεξικό και γω παιδάκι μικρό να ψάχνω μέσα σου να βρω τις λέξεις μου.
Γίνε εσύ η ζωγραφιά κι εγώ αμαθής περαστικός που σε χαζεύει.
Γίνε εσύ ότι θέλεις κι εγώ τίποτα.
Δε με νοιάζει.
Τίποτα δε με νοιάζει.
Αρκεί να είμαστε μαζί.
Εγώ κι εσύ.
Ταπεινοί και καταφρονεμένοι δίπλα σε μια λεωφόρο δόξας, που περνά από δίπλα μας.
Τη χαζεύουμε κι οι δυο.
Τρέχει γρήγορα.
Μα εμείς δεν προλαβαίνουμε τώρα.
Την αφήνουμε να τρέχει μόνη.
Αφήνουμε και τους περαστικούς να τρέχουν ξωπίσω της.
Πίσω απ' το δρόμο τρέχει η θάλασσα μου λες.
Τη βλέπεις.
Ρίχνω τη ματιά μου να την ανταμώσω.
Δεν είναι μακριά για μένα.
Ούτε και για σένα.
Ας παραβγούμε.
Ας παραβγούμε στην αγάπη.
Τι όμορφα θα ήταν;

ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΑΡΑΒΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Savvas Konstantinidis



Bookmark and Share

Δεν υπάρχουν σχόλια: