ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

εαρινή ισημερία και παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα με ελάχιστη τιμή και μικρή αναφορά...
 στον μεγάλο ποιητή του λυρισμού Όμηρο, την ποιήτρια Σαπφώ, τον Κ.Παλαμά τον ποιητή της μεγάλης ιδέας, τον Δ.Σολωμό τον ποιητή των ελεύθερων πολιορκημένων, τον Γ. Σεφέρη τον ποιητή του ελληνικού πνεύματος, το Νικ. Βρεττάκο τον ποιητή της ελεύθερης φαντασίας, τον Τ. Λειβαδίτη τον ποιητή της πιο όμορφης ουτοπίας, τον Οδ. Ελύτη τον ποιητή του Αιγαίου, το Ν. Καββαδία τον ποιητή της θάλασσας, την Κ. Δημουλά την ποιήτρια της ιδιωτικής δημοσιοποίησης, στον Ντ. Χριστιανόπουλο τον ποιητή της μεγάλης άρνησης και τόσους μα τόσους άλλους αξιόλογους και ονομαστούς ποιητές του χθες αλλά και του σήμερα...!!!

εαρινή ισημερία και παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα, με τους ποιητές να κατεβαίνουν στο δρόμο σε πορεία διαμαρτυρίας για την κρίση, με πρωτοτυπία, τα συνθήματά τους, οι στίχοι ποιημάτων που μας κληροδότησαν πλουσιοπάροχα οι μοναδικά αξιόλογοί μας ποιητές...

το κείμενο του καλέσματος:

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως

Αν όχι τώρα πότε;

Επειδή μοιάζει ο χειμώνας να θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στις ζωές μας, αποτρέποντας τον ερχομό της άνοιξης.

Επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας.

Επειδή έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε αν η ποίηση μπορεί να γιορτάζει τη μέρα της, ακίνδυνα και αθώα, όταν γύρω μας καταρρέουν το δίκαιο, η πνευματική μας υπόσταση, η χώρα μας η ίδια. Θελήσαμε να συναντήσουμε εμείς την ποίηση και την άνοιξη, στους δρόμους της Αθήνας, να αναζητήσουμε στην αμηχανία, στον θυμό και στην απόγνωση που έχουν πια τα βλέμματα των συμπολιτών μας, την ελπίδα της Αντίστασης..

Ο Κύκλος Ποιητών, τα  περιοδικά Poetix και Ποιητικά, οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS  καλούν ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, εκδότες αλλά και κάθε πολίτη σε συν οδοιπορία / δια-μαρτυρία, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης,  με όπλο την Ποίηση ενάντια στην Κρίση.

Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας.

Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια… πηγή

¸.•✿ "the Romance we left behind".....♥✿⊱╮

✿ "All the Romance we left Behind" is the second book published on the extraordinary art and life of internationally acclaimed artist Fabian Perez. Fabian Perez is widely recognized as one of the most celebrated figurative painters of our time. His powerful paintings are filled with symbolic portraits capturing in his subjects as only this artist can do, compelling, sultry and sophisticated images which come alive to the viewer.

  "All the Romance we left Behind" είναι το δεύτερο βιβλίο που εκδόθηκε σχετικά με την έκτακτη τέχνη και τη ζωή του διεθνούς φήμης καλλιτέχνη Fabian Perez. O Fabian Perez είναι ευρέως αναγνωρισμένος ως ένας από τα πιο γνωστούς εικονιστικούς ζωγράφους της εποχής μας. Είναι τόσο δυνατοί εικαστικά οι πίνακές του που τονίζουν με συμβολικά πορτρέτα σύλληψης τα θέματά του, καθώς μόνο αυτός ο καλλιτέχνης μπορεί να το καταφέρει αυτό, αναγκάζοντας, αποπνικτικές και εξελιγμένες εικόνες να ζωντανεύουν στα μάτια του θεατή τους.





 ♫♥ Instrumental music: Τango Flamenco by the Gipsy Kings
      μουσική: Tango Flamenco από τους Gipsy Kings




✿✿ poem of the tango flamenco:                     ποίημα του Tango Flamenco:                    

What about tango?                                                   Τι γίνεται με το τανγκο?
tango flamenco?                                                        Tο Τango Flamenco;
what about rhythm?                                                  Τι γίνεται με το ρυθμό;

Here is elegance:                                                        Να η  κομψότητα:
What a look!                                                               Τι βλέμμα !
What presence!                                                          Τι παρουσία !
What poise!                                                                Τι ισορροπία !
What arrogance!                                                        Τι αλαζονεία !
What a dance lesson!                                                 Τι μάθημα χορού !              
I draw an echo                                                            χαράζω την ηχώ
for these filigrees                                                        γι αυτά τα υδατόσημα
like a painter.                                                               σαν ένας ζωγράφος.
And now a run of steps,                                             Και τώρα ένας γύρος βήματα,
a turn, a pose—                                                          μια στροφή, μια πόζα --
This flowery tango                                                   Αυτό το λουλουδένιο Τάνγκο 
for my memory!                                                                           της μνήμης μου !
                                                                                    

the arm,                                                                           το χέρι
like a serpent,                                                                  σα φίδι
surrounds the waist                                                        περιβάλλει  τη μέση
that's going to bend..                                                     που πρόκειται να λυγίσει..
feelings in your face                                           τα αισθήματα στο πρόσωπό σου
the blood that rises..                                                      το αίμα που ανεβαίνει..



the breath melting                                                          η αναπνοή λιώνει
closing your eyes                                                           κλείνοντας τα μάτια σου
to hear the sound of                                                      ακούς τον ήχο του 
romance and passion...[ E.M. Vilas]                               ρομαντισμού και 
                                                                                           του πάθους...[ E.M. Vilas] 

Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΛΙΒΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ - Χαλίλ Γκιμπράν

Eσείς έχετε το δικό σας Λίβανο κι εγώ το δικό μου.
Ο δικός σας είναι ο πολιτικός Λίβανος και τα προβλήματά του.
Ο δικός μου είναι ο φυσικός Λίβανος μ’ όλη του την ομορφιά.
Εσείς έχετε το δικό σας Λίβανο με τα προγράμματα και τις συγκρούσεις.
Εγώ έχω το δικό μου με τα όνειρά του και τις ελπίδες του.

Ας είστε ικανοποιημένοι με το δικό σας Λίβανο, όπως εγώ είμαι ευχαριστημένος με τον ελεύθερο Λίβανο του οραματισμού μου.
Ο δικός σας Λίβανος είναι ένας περίπλοκος πολιτικός κόμβος που προσπαθεί να λύσει ο χρόνος.
Ο δικός μου ο Λίβανος είναι μια αλυσίδα από λόφους και βουνά που υψώνονται γεμάτα ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια προς τους γαλάζιους ουρανούς.
Ο δικός σας Λίβανος είναι ένα διεθνές πρόβλημα που δεν έχει βρει ακόμα τη λύση του.
Ο δικός μου ο Λίβανος είναι ήρεμα, μαγεμένα λιβάδια γεμάτα αντίλαλους απ’ τις καμπάνες των εκκλησιών και τους ψιθύρους των ρυακιών.
Ο δικός σας Λίβανος είναι μια πάλη ανάμεσα σ’ έναν αντίπαλο από τα δυτικά και σ’ έναν αντίπαλο από τα νότια.
Ο δικός μου ο Λίβανος είναι μια φτερωτή προσευχή που φτερουγίζει το πρωί όταν οι τσοπάνηδες βγάζουν τα κοπάδια τους στη βοσκή και ξανά το σούρουπο όταν οι χωριάτες γυρίζουν από τα χωράφια και τ’ αμπέλια τους.
Ο δικός σας Λίβανος είναι μια απογραφή αναρίθμητων κεφαλών.
Ο δικός μου είναι ένα γαλήνιο βουνό που στέκει ανάμεσα στη θάλασσα και στις πεδιάδες, σαν ένας ποιητής ανάμεσα στη μια αιωνιότητα και την άλλη… …

.. Ο δικός σας Λίβανος είναι ένα παιχνίδι σκακιού ανάμεσα σ’ ένα επίσκοπο κι ένα στρατηγό.
Ο δικός μου ο Λίβανος είν’ ένας ναός όπου η ψυχή μου βρίσκει καταφύγιο όταν κουράζεται απ’ αυτόν τον πολιτισμό που τρέχει με εκκωφαντικούς τροχούς.
Ο δικός σας Λίβανος είναι δύο άνθρωποι – ο ένας που πληρώνει φόρους κι ο άλλος που τους μαζεύει.
Ο δικός μου ο Λίβανος είν’ εκείνος που γέρνει το κεφάλι του πάνω στο μπράτσο του στον ίσκιο των ιερών κέδρων, ξεχνώντας τα πάντα εκτός από το Θεό και το φως του ήλιου.
Ο δικός σας Λίβανος είναι λιμάνια, ταχυδρομεία, εμπόριο.
Ο δικός μου είναι μια αγνή σκέψη και μια φλογερή στοργή, μια θεία λέξη που ψιθυρίζει η γη στο αυτί του απείρου.
Ο δικός σας Λίβανος είναι διορισμένοι, υπάλληλοι, διευθυντές.
Ο δικός μου ο Λίβανος είναι το μεγάλωμα της νιότης, η απόφαση της ωριμότητας, η σοφία των γηρατειών… …

.. Ο δικός σας Λίβανος είναι νόμοι, κανονισμοί, ντοκουμέντα και διπλωματικά έγγραφα.
Ο δικός μου βρίσκεται σ’ επαφή με τα μυστικά της ζωής που τα ξέρει χωρίς συνειδητή γνώση· ο δικός μου ο Λίβανος είναι μια λαχτάρα που φτάνει με τα ευαίσθητα ακροδάχτυλά της στην πιο απόμακρη άκρη του αόρατου και το πιστεύει για όνειρο.
Ο δικός σας Λίβανος είναι ένας συνοφρυωμένος γέρος που χαϊδεύει τη γενειάδα του και σκέφτεται μόνο τον εαυτό του.
Ο δικός μου ο Λίβανος είν’ ένας νέος σαν πύργος στητός, γελαστός σαν την αυγή και σκέφτεται για τους άλλους όσο σκέφτεται και για τον εαυτό του… …

.. Πραγματικά, σας λέω πως το μικρό λιόδεντρο που φυτεύει ο χωρικός στους πρόποδες του βουνού στο Λίβανο θα ξεπεράσει σε διάρκεια τις δικές σας πράξεις κι επιτυχίες. Και το ξύλινο αλέτρι που τραβούν δύο βόδια πάνω στα χωράφια του Λιβάνου ξεπερνάει σε αξία τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες σας.
Σας λέω, και η συνείδηση του σύμπαντος ας είναι μάρτυράς μου, πως το τραγούδι εκείνου που μαζεύει χόρτα στις πλαγιές του βουνού αξίζει περισσότερο από τις φλυαρίες των επίσημων αντρών σας… …

Eσείς έχετε το δικό σας Λίβανο κι εγώ το δικό μου... 

 Χαλίλ Γκιμπράν 

Ο Ποιητής και η Μούσα - Καβάφης

      Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη,

κ' εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής;

Μάταιοι είν' οι λόγοι μου· της λύρας μου οι ήχοι

αυτοί οι μουσικώτεροι δεν είναι αληθείς.

Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω,

όνειρα είν', αισθάνομαι, η δόξα κ' η αρετή.

Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ' όπου ατενίσω,

κ' επί ακάνθων πανταχού ο πους μου ολισθεί.

Η γη 'ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία.

Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν' εικών.

Έρωτα ψάλλω και χαράν. Αθλία παρωδία,

αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών!

       Η ΜΟΥΣΑ

Δεν είσαι ψεύτης, ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον

οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί

μόναι γνωρίζουν τ' αληθές, και εις αυτόν τον βίον

οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί.

Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον

του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή

ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων

είσαι - χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή.

Εάν η γη καλύπτεται με σκότος, μη φοβείσαι.

Μη ό,τι είναι έρεβος νόμιζε διαρκές.

Φίλε, πλησίον ηδονών, ανθών, κοιλάδων είσαι·

θάρρει, και βάδισον εμπρός. Ιδού το λυκαυγές!

Ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει.

Υπό τον πέπλον ευμενής η φύσις διά σε

ρόδων, και ίων, κ' ευγενών ναρκίσσων ετοιμάζει

στεφάνους, των ασμάτων σου ευώδεις αμοιβαί.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

 

Αχ, σιγαλινή μου εσύ!

Μέλισσα μυριόλευκή μου εσύ που ζουζουνίζεις - μεθυσμένη
απ' τα μέλια - γύρω στην ψυχή μου
και όλο στροβιλίζεσαι
με τις νωχελικές μαζί τουλίπες του καπνού.

Είμαι ο δίχως ελπίδα εκείνος, είμαι.
μια λέξη είμαι χωρίς ήχο,
αυτός που όλα τα 'χει χάσει και που όλα τα κατέχει.

Κι εσύ είσαι ο στερνός μου κάβος,
όπου στενάζει μέσα του ο στερνός μου φόβος.
Στην έρημή μου γη είσαι το ρόδο το στερνό.

Αχ, σιγαλινή μου εσύ!

Έλα! κλείσε τα τρίσβαθά σου μάτια. Πεταρίζει η νύχτα εκεί.
Έλα! ξέντυσε το περίτρομο άγαλμα του κορμιού σου.

Έχεις τρίσβαθα μάτια και πεταρίζει η νύχτα εκεί.
Ολόδροσα έχεις άνθινα χέρια και αγκαλιά από τριαντάφυλλα.

Τα στήθη σου μοιάζουν με κατάλευκα όστρακα.
Ήρθε στην κοιλιά σου κι αποκοιμήθηκε ο ίσκιος
μιας πεταλούδας.

Αχ, σιγαλινή μου εσύ!

Και να η μοναξιά εδώ, που λείπεις εσύ.
Βρέχει. Και ο μπάτης έχει στρώσει στο κυνήγι
τους αδέσποτους γλάρους.

Το νερό πλατσουρίζει ξυπόλυτο στις λάσπες του δρόμου.
Κι εκεινού εκεί του δέντρου βογκούν
σα να 'ν' ανήμπορα, τα φύλλα.

Μέλισσα μυριόλευκή μου εσύ και απόμακρη,
ζουζουνίζεις ακόμα
γύρω στην ψυχή μου. Ζουζουνίζεις.
Ξαναγεννιέσαι με των χρόνων τα γυρίσματα,
περίκομψη και σιγαλινή.

Αχ, σιγαλινή μου εσύ!

Pablo Neruda

Αλλότρια Λόγια - Ελένη Γεωργίου

Ανέγνωρος μέχρι τα χείλη.

Γνώριμος μέχρι την ψυχή.

Στις παλάμες μου ο παλμός σου.

Το τραγούδι του αίματος.

Στις οδύνες, ο τυμπανιστής έρωτας σημαίνει.

Ίπταται η θέληση.

Τα γέρικα φαντάσματα των άλλων σωμάτων, απλώνουν τα χέρια διψασμένα για σκοτάδια.

Ραγισματιές της ύλης αφήνουν το φως να πλημμυρίσει την τρεμάμενη νύχτα. 

Στις οδύνες, αλλότριες ψυχές, δαιμονισμένες, μασούν πίσω από τα δόντια λέξεις ιερές.

Τις ανεμικές ώρες της σιωπής, στα μαλλιά σου φωλιάζουν πουλιά.

Στέκονται υπνωτισμένα πάνω στα δάχτυλά μου, στις βέργες της αγάπης.

Στις οδύνες, αλλότριες σκιές πλημμυρίζουν την κάμαρα.

Κλωστές τα βλέμματα που σπάνε στη μεγαλύτερη έντασή τους.

Κι ύστερα πάλι…

τις ανεμικές ώρες της καταβύθισης, στο στήθος σου απλώνονται αστέρια.

Ύπνος αργυρήλατος βαραίνει τα βλέφαρά μας.

Για να μπορώ να σε κοιτάζω, κομματιασμένα τάματα τον σκορπίζω στα απλωμένα χέρια.

Κατεβάζω μία- μία τις σκιές από τους τοίχους.

Να μην ακούγονται οι κραυγές τους.

Φιλί νανούρισμα μονάχα να σε ταξιδεύει απ’ το σκοτάδι στο φως. 

Ελένη Γεωργίου 

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - ΑΝΟΙΞΗ - ΠΟΙΗΣΗ ...

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Δεν είμαστε πια ποιητές
Παρά μονάχα σύντροφοι
Με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

Ω! Ποίηση εσύ, ελάχιστε
Θνητέ σπόρε
Του αιώνιου χρόνου

Μεγάλα σαρκοφάγα αισθήματα
Που μου μάσησαν τα πλεμόνια, το συκώτι,
Την καρδιά,
Κι ύστερα φτύσαν πάνω στο χαρτί
Μερικά απομεινάρια λέξεων

Η ποίηση-ένας τρόπος
Για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα…

Και πεθαίνουμε τέλος, άγνωστοι στην πιο σκοτεινή γωνιά του ποιήματος…

Ή σαν τον ποιητή που του αρκεί λίγος ύπνος για να ξαναγίνει αθώος

Αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση σαν
Την αθανασία των ποιητών.

Σαν την ποίηση που είναι ένας άλλος τρόπος να πεθαίνει κανείς.

Λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δύο εκατομμύρια
Εκδοχές
Για έναν μοναδικό κόσμο…

Κι έπρεπε εγώ από αυτό το ποτέ και το τίποτα να φτιάξω
Μια ποίηση για πάντα.

Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο μου στίχο
Από τότε ξέρω πως δε θα πεθάνω ποτέ-
Αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα…

 

ΑΛΒΑΡΟ ΝΤΕ ΚΑΜΠΟΣ

Πάντα ένα τρένο παιδικό που κουρδίζει, που τραβάς το σχοινάκι,
Θα’ χει περισσότερη κίνηση απ’ τους στατικούς και διαβασμένους στίχους μου,
Πάντα το πιο σκουλήκι απ’ τα σκουλήκια, το πιο χημικό ζωντανό κύτταρο
Θα ’χει περισσότερη ζωή, περισσότερο Θεό, απ’ όλη τη ζωή των στίχων μου[…]
Ποτέ δε θα κάνω τίποτα άλλο από το να αντιγράφω τον αντίλαλο των πραγμάτων
Το καθρέφτισμα των αληθινών πραγμάτων στον θαμπό καθρέφτη του εαυτού μου[…]
Είμαι ένας κωφάλαλος κραυγάζοντας μεγαλόφωνα τις κινήσεις του
Ένας τυφλός καρφώνοντας στην τροχιά του βλέμματός του ένα αόρατο-όλον.



ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το’ μαθα,
Τι είναι τα ποιήματα
Είναι πληγώματα είν’ ομοιώματα
Φενάκη
Φρεναπάτη?
Φρενάρισμα ίσως?
Ταραχώδη κύματα?
Τι είναι τα ποιήματα?
Ειν’ εκδορές, απλά γδαρσίματα?
Είναι σκαψίματα?
Είναι ιώδιο? είναι φάρμακα?
Είναι γάζες επίδεσμοι
Παρηγόρια ή διαλείμματα?
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

 
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
Που κάπως ξέρεις από φάρμακα,
Νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.
Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.-
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
Που κάμνουνε-για λίγο- να μη νοιώθεται η πληγή.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννοιύνται σαν τα βρέφη
Ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.
Όπως τα πεύκα
Κρατούνε τη μορφή του αγέρα
Ενώ ο αγέρας έφυγε,δεν είναι εκεί
Το ίδιο τα λόγια
Φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
Κι ο άνθρωπος έφυγε,δεν είναι εκεί…



ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Τη σάρκα ,το αίμα θα βάλω
Σε σήμα βιβλίου μεγάλο.
«οι στίχοι παρέχουν ελπίδες
Θα γράψουν οι εφημερίδες.[…]
Θηρεύοντας πράγματα αιώνια
Θ’αφήσω να φύγουν τα χρόνια
Θα φύγουν και θα’ναι ηκαρδιά μου
Σαν ρόδο που επάτησα χάμου…
 


ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Μαζεύω πέτρες γραμματόσημα
Πώματα από φάρμακα σπασμένα γυαλικά
Πτώματα απ’τον ουρανό
Λουλούδια κι ό,τι το καλό
Σ’αυτόν τον άγριο κόσμο κινδυνεύει
Ψηλά κοιτάζω σαν χαρταετός
Ο Σταυραϊτός να φεύγει
Αγγίζω δίχως φόβο ηλεκτροφόρα σύρματα
Αυτά δε με αγγίζουν
Ο ήλιος μαζεύει τις μέρες μου γελώντας
Μονάχα η ψυχή στ’αυτί μου ψιθυρίζει λέγοντας:
Σκοτείνιασε, σκοτείνιασες, γιατί?
Δεν είσαι τρομαγμένος?
 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Στίχοι που κραυγάζουν
Στίχοι που ορθώνονται τάχα σαν ξιφολόγχες
Στίχοι που απειλούν την καθεστηκυία τάξη
Και μέσα στους λίγους πόδες τους
Κάνουν ή ανατρέπουν την επανάσταση,
Άχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί,
Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα
Κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες…[…]
 

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Τούτη η εποχή του εμφυλίου σπαραγμού
Δεν είναι εποχή για ποίηση κι άλλα παρόμοια:
Σαν πάει κάτι να γραφεί, είναι ως σαν να γράφονταν
Από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου
Γι’αυτό και τα ποιήματά μου είναι τόσο πικραμένα
(και πότε άλλωστε δεν ήσαν?)
Κι είναι-προ πάντων-και τόσο λίγα.
 

ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε.
Όμως μερικοί κάτι βλέπουν,το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι
Πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει.
Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει.
Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
Γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ για όσους
Μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
Από τότε που υπάρχει ο κόσμος
Είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
Για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
 

ΝΙΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Τίποτα έτοιμο δε λέει να προσφέρει,
Χτίζει απλώς μια καλύβα ,τη στολίζει
Κατανέμει σωστά το φωτισμό,
Επιλέγει κατάλληλα τη μελωδία
Κι αποχωρεί
Η ευτυχία επαφίεται εξ’ ολοκλήρου
Στους εραστές.
 

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

Να μπορούσαν να ζήσουν τούτοι οι στίχοι
Κι εκείνους που σε χάλασαν να κάψουν…

Νίκος Ερηνάκης - " Κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα"

ανάγκη να ζουν έχουν μόνο

όσοι δεν έχουν φαντασία

οι εμπειρίες συνήθως ελάχιστες

μπρος στην αναμονή τους

(γι' αυτό) οι απαισιόδοξοι

πιο παθιασμένα αναπνέουν

Ηγέτης μας, η ψευδαίσθηση

να προσέχεις ό,τι μπορεί να σε ανατρέψει

συνήθως πρώτα σε γοητεύει

όπλο μας λοιπόν, η ανατροπή μας

Κρίση σημαίνει επανάσταση

κι αφού μπορούμε να γράφουμε ακόμα ποιήματα

μπορούμε τα πάντα

Νίκος Ερηνάκης 

" Πώς σ’αγαπώ? Τους τρόπους ας μετρήσω..." Χρόνια μας / σας πολλά !!!!

  ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ          

How do I love thee?

Let me count the ways.

I love thee to the depth 

and breadth 

and height 

My soul can reach, 

when feeling out of sight 

For the ends of Being 

and ideal Grace. 

I love thee 

to the level of everyday's 

Most quiet need, 

by sun and candle-light.

I love thee freely, 

as men strive for Right; 

I love thee purely, 

as they turn from Praise. 

 

I love thee 

with a passion put to use 

In my old griefs, 

and with my childhood's faith. 

I love thee 

with a love I seemed to lose 

With my lost saints, ---

I love thee 

with the breath, 

Smiles, 

tears, 

of all my life!

--- and, if God choose, 

I shall but love thee

better after death. 

                                by Elizabeth Barrett Browning 

  ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ      ღ