ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ - " Το Μεγάλο Μας Τσίρκο"

Κι είναι ένα συγκλονιστικό έργο... Όχι μόνο γιατί είναι ένα ντοκουμέντο μιας ολόκληρης εποχής, όχι μόνο γιατί είναι σήμα κατατεθέν αντιστασιακής τέχνης στη χούντα, όχι μόνο γιατί βρίσκει πέντε σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης στη δημιουργική  κορύφωσή τους (Καζάκος, Καρέζη, Ι. Καμπανέλλης, Στ. Ξαρχάκος και Νίκος Ξυλούρης)...

Είναι κυρίως, γιατί ακούγοντάς το αισθάνεται κανείς μέλος του ίδιου θιάσου, της ίδιας παρέας, από το1973 μέχρι σήμερα, εδώ και τώρα!!

Το «Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι εμπειρία ζωής και βέβαια ήταν ένα φιλόδοξο έργο. Η θεατρική αναπαράσταση στιγμών της νεότερης ελληνικής ιστορίας με καταλυτικές τραγουδιστικές παρεμβάσεις. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ανέλαβε να ανασυστήσει στιχουργικά αυτές τις στιγμές, ακροβατώντας ανάμεσα στη σάτιρα και το δράμα. Ο Σταύρος Ξαρχάκος συνθέτει με πάθος και συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Νίκο Ξυλούρη. Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά την πτώση της δικτατορίας και καταφέρνει να συλλάβει αυτούσιο το κλίμα της παράστασης. Μέσα στα 21 συνολικά μέρη συγκεντρώνει χαρακτηριστικά ολιγόλεπτα «σκετς» της παράστασης και τα τραγούδια που έγραψε ο Ξαρχάκος.

Όλα είναι μαγικά εδώ. Οι «σκηνές» του έργου, άλλοτε περισσότερο σατιρικές, άλλοτε στοχαστικές αλλά πάντοτε αιχμηρές, περνούν από τον ερχομό του Όθωνα και την επανάσταση του 1843 στον πόλεμο του1897 και από το Βενιζέλο και τη Μικρά Ασία στην Κατοχή για να καταλήξουν στο πυκνό και δραματικό «γκραν φινάλε», τα «Επινίκια».

Για κάθε θεατρικό απόσπασμα ακολουθεί ένα τραγούδι – γέφυρα που εντείνει τη συναισθηματική φόρτιση. Μερικές φορές στα ίδια τα τραγούδια παρεμβάλλονται διαλογικά μέρη έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα πλούσιο μικτό είδος με πολλαπλές κορυφώσεις που ακούγεται ατόφιο, με κομμένη ανάσα.

Τα τραγούδια, από τα καλύτερα που έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος αναδεικνύουν το Νίκο Ξυλούρη ο οποίος τα «απογειώνει» είτε μόνος, είτε με την Καρέζη και όλο το θίασο. Τραγούδια με επιρροές από όλο σχεδόν το φάσμα της ελληνικής μουσικής

Το εναρκτήριο «καλώς ορίσατε» σαν γιορτινό σουρεαλιστικό παραμύθι.

«Καλήν εσπέραν αφεντάδες, καλώς ορίσατε κυράδες.
Μέλισσες μάζεψαν τη γύρη, την φέρανε στο πανηγύρι.
Οι μέλισσες ζυμώνουν μέλι, ήλιε μου φάε και μην σε μέλει.
Τα φίδια φέραν το φαρμάκι, τα παλικάρια το μεράκι.
Το μπρούσκο βράζει στο βαρέλι, ήλιε μου πιές και μη σε μέλει.
Με όσα κι αν πω κι ό,τι κι αν δείτε, να μη μου παραξενευτείτε.
Όσα χωράνε στην αλήθεια, δεν τα βαστάν τα παραμύθια.

Κελαϊδάνε οι γαϊδάροι και γκαρίζουν τα πουλιά.
Βγάζει κρίνους η τσουκνίδα, σκόρδα η τριανταφυλλιά.
Η πορτοκαλιά κρεμμύδια και καρπούζια η μηλιά.»

( . . . . . . . .  . .)

Συγκλονιστικό είναι «Τ’ Ανάπλι», έξοχη ερμηνεία από τον Ξυλούρη, σ’ ένα τραγούδι που καρφώνεται στο μυαλό από το πρώτο άκουσμα

Τρία καράβια φέρανε ξανθό κρασί στ' Ανάπλι.
Καράβια δώστε μου ξανθό κρασί να ξεδιψάσω
φέρτε την κούπα τη χρυσή και τ' αργυρό λαήνι
πίνω απ' την κούπα την χρυσή και μέθυσεν η κούπα.
Απ' το λαήνι ξεδιψώ, μεθά και το λαήνι
γνέφω του ήλιου για να πιει κι αυτός να ξεδιψάσει.

Πίνει κι ο ήλιος ο καλός, ζαλίζεται και πέφτει.
Πάω στο λιβάδι για χορό, χορεύει το λιβάδι
κι ένα πουλί, μικρό πουλί γλυκολαλεί και λέει:
Στη γης αδειάστε το κρασί και σπάστε το λαήνι,
να δροσιστεί κι η κλεφτουριά που ξάπλωσε στα χόρτα
χωρίς χεράκια για να πιει, πόδια για να χορέψει.

Το «Τραγούδι της γκιλοτίνας» τελειώνει με τον κοινότατο στίχο «Ζήτω η Ελευθερία» να ηχεί σχεδόν πρωτάκουστος(!!),  μία από τις πολλές αιχμές εναντίον της δικτατορίας

. . . . . . . . . . . . .  . . .. . . ..  . ………..

Μας την στείλανε οι ξένοι φίλοι που μας αγαπούν
και δεν παύουνε με κάθε τρόπο να μας βοηθούν.
Μηχανές και εφευρέσεις για συλλήψεις και εκτελέσεις.
. . . ……………………………………………
Τώρα πάνε για τ' Ανάπλι και για την Τροπολιτσά,
όπου βγήκανε αντάρτες και το ρίξαν στην κλεψιά.
Ζήτω η Ελευθερία. Ζήτω η Ελευθεριά.

Το «Τρίτη Σεπτεμβρίου», επικό τραγούδι – ποταμός που ήταν το πιο δημοφιλές τραγούδι της παράστασης.

Φίλοι κι αδέλφια, μανάδες, γέροι και παιδιά
στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε
ποιοι περπατούν στα σκοτεινά και σεργιανούνε στα στενά
φίλοι κι αδέλφια, μανάδες, γέροι και παιδιά.
Γράφουν σημάδια, μηνύματα στο βασιλιά
σα δε φωνάξεις έβγα να το γράψεις
να μην σ' ακούσουν τα σκυλιά βγάλε φωνή χωρίς μιλιά
σημάδια και μηνύματα στο βασιλιά

Το κoρυφαίο ομώνυμο τραγούδι με τις φοβερές εναλλαγές είναι απλά ένα από τα πιο φορτισμένα συναισθηματικά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ ενώ Καρέζη – Ξυλούρης δίνουν απίστευτες ερμηνείες.

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.
………………………………
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

Πικρά σαρκαστικό το «γυάλισαν τα κουμπιά» ενώ  «Ο μπροστάρης», «Και παν και πάνε» είναι λαϊκές ελεγείες με αυξομειούμενη ένταση.

Σήμερα σε είδα κι αναγάλιασα
εσένα που σε βύζαξαν οι Μοίρες.
Όνειρο κι ελπίδες το στεφάνι μου
που σε στόλισα μπροστάρη μου.
Σήμερα σε είδα.

Γύρισε ν' ανοίξεις τις πόρτες
τις μεγάλες που κλείσανε μια νύχτα.
Μάζεψε το σπόρο από τ' αλώνια
τα μαρμαρένια και σπείρε τα καρπερά χωράφια
ακρίτες ν' αναστηθούν καβαλάρηδες.

Ο «ξεριζωμός», αποκαλυπτικός θρήνος για τη Μικρά Ασία με τη Τζένη Καρέζη να δίνει ρεσιτάλ.

Μαρμαρωμένε βασιλιά, τι όνειρο, τι παγανιά
ο τάφος σου άδειος και σε μια γωνιά
μια χούφτα λόγια, αδιάβαστα χαρτιά.
Μαρμαρωμένε βασιλιά τι όνειρο, τι παγανιά
αντί για σε αναστήθηκε η Τουρκιά η Πόλη πάει
και η Σμύρνη στη φωτιά, διπλοχαμένη Αγιά Σοφιά
στερνή φωνή στην ερημιά την Προύσσα καίνε
και στο Αϊβαλί σταυρός αγκάθι ξύδι και χολή.
Χαμένη γη και προσφυγιά τα πόδια εδώ, αλλού η καρδιά
κομμάτια μου ψάχνω να βρω να κάνω ρίζα να ξανασταθώ
και να φωνάξω με φωνή που να ματώσουν οι ουρανοί
όλοι μας σφάζαν και μας πνίγανε μαζί,
Εγγλέζοι, Γάλλοι κι Αμερικανοί.

………………………….

Το «Προσκύνημα», συγκινητικό μέσα στο βαθύ μελωδισμό του, με τη φωνή του Ν. Δημητράτου αποτελεί τον καθαρτήριο επίλογο αυτού του συναρπαστικού δίσκου.

Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού

Ορέστη απ' το Βόλο
Μαρία απ' τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ' τη Σπάρτη
Ορέστη απ' το Βόλο
την κόρη μου θέλω

Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του Χαμού

Ορέστη απ' το Βόλο
Μαρία απ' τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ' τη Σπάρτη
Ορέστη απ' το Βόλο
την κόρη μου θέλω

ΕΠΙΛΟΓΟΣ – ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟ ΕΡΓΟ

Τα «Μεγάλο μας Τσίρκο» επιβάλλεται με την υπερήφανη αγνότητά του και δικαιώνει τον ακροατή του όπως δικαίωσε τότε όλους τους συντελεστές του και μέσα σ’ αυτούς είναι και οι θεατές εκείνης της παράστασης. Το κήρυγμα ελευθερίας και αδιαπραγμάτευτου λαϊκού δικαίου εντυπωσιάζει και σήμερα

που άλλου είδους χούντες δυναστεύουν τη ζωή μας.

Πάνω απ΄ όλα όμως κάθε τι εδώ αναδύει μια μοναδική γεύση ζωής, τόσο ζωντανής που μόνο η κορυφαία τέχνη μπορεί να δώσει.

Και καθώς οι τελευταίες νότες από το «Προσκύνημα» σβήνουν και η αυλαία πέφτει, αισθάνομαι  σα να βλέπω πιο καθαρά τώρα τα πρόσωπα των φίλων που γνέφουν. Η Μαρίνα, ο Γιάννης και η Μαρία, μαζί και  άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι, τραγουδούν, χειροκροτούν και γελούν, μύστες όλοι της ίδιας τελετουργίας, της περιπέτειας αυτού του Μεγάλου Έργου.

ΥΓ 1: Υπάρχουν τραγούδια της παράστασης που έμειναν έξω από το δίσκο όπως «Ο άσωτος» που ερμήνευε η Τζ. Καρέζη, και άλλα.

ΥΓ 2: Υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 θεατές είδαν το Μεγάλο μας Τσίρκο.

Πηγή

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ - " Η ΧΙΟΝΑΤΗ και τα ΕΠΤΑ ΓΕΡΟΝΤΟΠΑΛΛΙΚΑΡΑ"

Το 1960 μία Χιονάτη έκανε την εμφάνισή της στη μεγάλη οθόνη. Μία Χιονάτη που δε γεννήθηκε από μία σταγονίτσα αίμα στο χιόνι, σαν την ηρωίδα των παιδικών μας παραμυθιών, αλλά από το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη .

Μια ταινία πλαισιωμένη, από όλους τους γίγαντες της τέχνης μαζεμένους...

  

ΥΠΟΘΕΣΗ:

Η Αλεξία (Τζενη Καρεζη) το σκάει από το σπίτι της για να αποφύγει το γάμο που την υποχρεώνει να κάνει η κακιά μητριά της (Δέσπω Διαμαντίδου) και να ψάξει τον αγαπημένο της Πάρη (Ανδρέας Μπάρκουλης). Στο δρόμο της θα συναντήσει επτά γεροντοπαλίκαρα. Τους συμπαθείς νάνους αντικαθιστούν επτά γεροντοπαλίκαρα. Ο στρατιωτικός (Ορέστης Μακρής), ο γιατρός (Χρήστος Ευθυμίου), ο νοικοκύρης (Βασίλης Αυλωνίτης), ο τεμπελχανάς (Μίμης Φωτόπουλος), ο ωραίος (Νίκος Σταυρίδης), ο ντροπαλός (Αλέκος Λειβαδίτης), κι ο τζαναμπέτης (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), οι οποίοι αναλαμβάνουν να προστατέψουν την Αλεξία (Τζένη Καρέζη), τη δική τους Χιονάτη. Ονειροπαρμένη βρίσκεται ανάμεσα στα αξιολάτρευτα γεροντοπαλίκαρα, αφήνοντας τον Πάρη και τον αγαπημένο της σοφέρ (Γιώργος Δαμασιώτης) να την αναζητούν...

«Επτά παλικαράκια μια φορά, κινούν και πάνε να βρουν τη χαρά, Τ’ όνειρο δένουν σε μεταξωτή κλωστή κι ένα κλωνί βασιλικό περνούν στ΄ αυτί»,

τραγουδούν οι επτά γνωστοί κωμικοί σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και το παραμύθι σε ένα σπιτάκι στον Διόνυσο ξεδιπλώνεται γλυκά και χωρίς πολύ προβληματισμό, με όλες τις συμβατικότητες και την ελαφράδα που έχουν οι παραγωγές του είδους.

Άλλωστε, το ταλέντο των επτά αυτών ηθοποιών, το οποίο είναι και το μοναδικό στοιχείο στο οποίο στηρίζεται η ταινία.

Ο Ορέστης Μακρής, ακολουθώντας πιστά το μοτίβο της πληθωρικής περσόνας του, ερμηνεύει τον πομπώδη, έντιμο ηθικοδιδάσκαλο, τον αρχηγό της μικρής ομάδας των μεσηλίκων. Η επιλογή του στο ρόλο του στρατιωτικού είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κινηματογραφική του εικόνα και το θυμόσοφο τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται στο λευκό πανί, καταφέρνοντας για άλλη μία φορά να κλέψει τις εντυπώσεις, ακόμα κι αν δεν έχει να στηριχτεί σε ένα γερό σενάριο.

Ταιριαστός και στο ρόλο του γιατρού ο Χρήστος Ευθυμίου, αφού η καλοσυνάτη και αγαθή εμφάνισή του σε συνδυασμό με τα έξυπνα μάτια του στηρίζουν αυτή του την ιδιότητα, βοηθώντας το κοινό να τον αποδεχτεί.

Σε έναν αντίθετο ρόλο, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ως τζαναμπέτης με την «ύπουλη μάσκα» μιας προσωπικότητας που σκέφτεται συνεχώς την απάτη ή τα προβλήματα, ακολουθεί το πρότυπο του αντιρρησία, αυτού που αρέσκεται να κοντράρεται με τους υπόλοιπους.

Ο ρόλος του Βασίλη Αυλωνίτη μοιάζει για άλλη μία φορά «κομμένος και ραμμένος» στα μέτρα του, τα μέτρα ενός καλόκαρδου χοντρούλη με τα χέρια στη μέση, εκφραστικός και πληθωρικός όπως πάντα. Είναι ο νοικοκύρης, αυτός που έχει τον πρώτο λόγο και υποστηρίζει πάντα τη φράση «άναξ ο πληρώνων και διατάζων», κρατώντας βέβαια μία κουτάλα!

Ερμηνευτικά σαγηνευτικός και ο Μίμης Φωτόπουλος με την αργόσυρτη φωνή και το βαρύ στυλ, σε ένα ρόλο πανέμορφα «τεμπέλικο». Χαρακτήρας που διατηρεί την κατάλληλη αύρα, η οποία με τη σειρά της θα πλαστεί από το ταλέντο του Μίμη, δίνοντας στοιχεία της δικής του προσωπικότητας.

Ολοκληρώνοντας με τους επτά μεσήλικες «νάνους» μας, έρχονται οι ρόλοι του Νίκου Σταυρίδη, του «όμορφου» της παρέας και πιστού ακόλουθου των κανόνων του καθωσπρεπισμού και του Ντροπαλού Αλέκου Λειβαδίτη, χαρακτήρας απόλυτα ταιριαστός με τα «εξωτερικά» χαρακτηριστικά του προσώπου του ηθοποιού και την ιδιοσυγκρασία του.

Κι ενώ υπάρχει το υλικό επτά μεγάλων ταλέντων, αυτό το δυναμικό παραμένει πλήρως ανεκμετάλλευτο εξαιτίας της απλοϊκότητας της ιστορίας και της έλλειψης ολοκληρωμένου σεναρίου. Ενός σεναρίου ικανού να επιτρέψει τη βαθύτερη σκιαγράφηση αυτών των χαρακτήρων, ακόμα και να δώσει ένα στοιχείο πιο δυνατό, πέρα από την παιδική ιστορία της αγαπημένης μας Χιονάτης. Είναι γεγονός, ότι ακόμα και η συνάντηση όλων αυτών των «παλικαριών» με την Τζένη Καρέζη δεν αποδίδεται όπως θα έπρεπε και όπως θα ταίριαζε στο ταλέντο των πρώτων και στη φρεσκάδα και τη γοητεία της δεύτερης.

Η Αλεξία της Καρέζη είναι ρομαντική, ενώ αρκούν ορισμένες γκριμάτσες και εκφράσεις του προσώπου της για να δηλώσει με ευκολία έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων. Μία Χιονάτη που ακολουθεί τους κανόνες του παραμυθιού, εύθραυστη, όμορφη, χαριτωμένη, έτοιμη πάνω από όλα να προσφέρει χαρά, έστω κι αν εκείνη δεν μπορεί να τη λάβει από το πρόσωπο που επιθυμεί, όλα όμως τελειώνουν εκεί. Υπάρχει η περιγραφή του χαρακτήρα, χάνεται η ουσία κι ένα κάποιο νόημα ύπαρξης αυτής της ιστορίας.

Το μεγαλύτερο ελάττωμα της Χιονάτης του Καμπανέλλη είναι πως μοιάζει να στηρίζεται στις ξεχωριστές ικανότητες και δυνατότητες των ηθοποιών της. 

Κατάσταση που θα ταίριαζε απόλυτα στη θεατρική σκηνή, στη μεγάλη οθόνη όμως αποδεικνύει τις ελλείψεις και τα σεναριακά κενά. Κι ενώ το παραμύθι ξετυλίγεται προσφέροντας την απαραίτητη νοσταλγία της παιδικής μας ηλικίας, οι απαιτήσεις για κάτι περισσότερο απλά δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Άλλωστε,

«μια κοπελιά γελά κρυστάλλινα και πάει, χρυσή βελόνα τις καρδιές τρυπάει»

κι αυτό μερικές φορές μοιάζει να είναι αρκετό.

Πηγή 

Το γράμμα…

‘ οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας
όταν δεν θα ‘ ναι πια κανείς να τις ακούσει.’

Του είχε υποσχεθεί ότι θα του έγραφε ένα γράμμα…
Είχε πει ότι θα του έγραφε για τη ζωή τους, για τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί μέχρι τώρα…
Δεν θα του έγραφε πράγματα που δεν του είχε πει…
Όμως, τώρα ήταν διαφορετικά τα πράγματα…
Έπρεπε να τα γράψει…
Ήταν της πεποίθησης, ότι τα μάτια μεταφέρουν αισθήματα με μεγαλύτερη ένταση απ’ ότι τα αυτιά…
Πίστευε, ότι τα μάτια οδηγούν κατευθείαν στην ψυχή, ενώ τα αυτιά κατευθείαν στο μυαλό…
Και την ενδιέφερε η ψυχή τώρα και όχι το μυαλό…
Το λευκό χαρτί μπροστά της φάνταζε πεδίο επικίνδυνο…
Η απεραντοσύνη του λευκού, σε σχέση με τα μαύρα σχήματα που όριζαν τα γράμματα, την καθιστούσε ευάλωτη…
Και δεν ήταν μόνο η αναλογία λευκού-μαύρου που την προβλημάτιζε…
Ήταν και αυτά που ήθελε να πει…
Δεν ήθελε να τον πληγώσει…
Δεν ήθελε να τον κάνει να νοιώσει άσχημα…
Τον αγαπούσε πολύ για να του δημιουργήσει τέτοια κατάσταση…
Ξεκίνησε να γράφει…
Πάνω δεξιά, τοποθέτησε την ημερομηνία…

Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 2007

Εύκολο αυτό…
Μετά η προσφώνηση, στην επόμενη γραμμή, αριστερά…
Και αυτό εύκολο…

Λατρεμένα γαλάζια μάτια μου

Έτσι τον φώναζε, έτσι τον χαρακτήριζε τις στιγμές που η ένταση του πάθους τους είχε περάσει και τα μάτια του ηρεμούσαν, επιστρέφοντας στο γλυκό τους γαλάζιο μετά το μαύρο απύθμενο που είχαν πάρει…
Εκείνο το μαύρο χρώμα, την φόβιζε…
Ένοιωθε ένα φόβο ήρεμο, ένα φόβο σίγουρο, ένα φόβο άφοβο…
Ένοιωθε σαν να έπεφτε σε μία φουρτουνιασμένη θάλασσα, χωρίς να ξέρει κολύμπι, χωρίς όμως να κινδυνεύει να πνιγεί…
Θυμήθηκε την πρώτη φορά που τα είχε δει έτσι…
Τότε, της είχε ζητήσει να του απαντήσει αν έχει γνωρίσει κάποιον να την κοιτάζει με τόση τρέλα…
Από εκείνη την πρώτη φορά, αυτή η τρέλα δεν είχε περάσει, αλλά αυτή δεν την είχε συνηθίσει…
Έτσι θα ξεκινούσε λοιπόν…
Και θα του έγραφε για την αίσθηση και τον φόβο της…
Δεν του το είχε πει ποτέ, οπότε ευκαιρία να μιλήσει γι’ αυτό…
Μέχρι εδώ, όλα καλά…
Τώρα, τι λένε τώρα;;;
Πως συνεχίζουν;;;
Μια καλή συνέχεια θα ήταν να του έγραφε την πορεία τους από την πρώτη στιγμή που γνωρίστηκαν, σε κείνο το καφέ δίπλα στον Αγ. Διονύσιο στο Κολωνάκι…

Παιδεύτηκα πολύ να βρω τρόπο να ξεκινήσω το γράμμα μου. Ήμουν αναποφάσιστη και άτολμη, όπως τότε, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Θυμάσαι; Σε κείνο το καφέ δίπλα από τον Αγ. Διονύσιο, στο Κολωνάκι. Εσύ πήγαινες συχνά. Πάντα σου άρεσε το Κολωνάκι. Για μένα ήταν η πρώτη φορά. Ότι είχα τελειώσει το μάθημα στο Φροντιστήριο Ισπανικών που πήγαινα και βρέθηκα εκεί με φίλες για καφέ. Με κοίταζες συνέχεια. Ένοιωθα το βλέμμα σου επάνω μου, βαρύ και σταθερό, να ψάχνει να αντικρίσει τα μάτια μου. Και όταν το κατάφερνε, ένοιωθα το παιχνίδι σου με το μυαλό μου. Κοκκίνιζα. Το είχες καταλάβει, όπως μου είπες μετά από καιρό. Χωρίς να το καταλάβω, είχες πληρώσει τον καφέ μου. Η κίνησή σου, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Δεν μπορούσα να μην σ’ ευχαριστήσω. Ανταλλάξαμε χειραψίες και ονόματα. Ανταλλάξαμε θερμότητα και θέρμη. Το δικό μου χέρι έτρεμε, το δικό σου σίγουρο και απαιτητικό. Ίδιον των χαρακτήρων μας.

Της άρεσε το γραπτό της…
Της έβγαινε τόσο εύκολα, τόσο στρωτά…
Και σίγουρα ήταν, μιας και μιλούσε για αγαπημένες στιγμές της…
Στιγμές μαζί του, στιγμές πρωτόγνωρες για εκείνη…

Δεν αργήσαμε να γίνουμε ζευγάρι. Μου έδειχνες ένα κόσμο όμορφο. Ένα κόσμο ‘ δικό’ μου. Βγαλμένο μέσα από τις προσδοκίες και τα όνειρά μου. Πάντα ευγενικός, πάντα καλόβολος, πάντα πρόθυμος, πάντα εσύ. Πίστεψα σε σένα γρήγορα. Και δεν έπεσα έξω. Δεν με απογοήτευσες. Ένοιωθα, λες και ζούσα τον μύθο μου. Και, πραγματικά τον ζούσα. Και έκανες τα πάντα για να τον ζήσω.
Κάναμε όνειρα, δίναμε υποσχέσεις. Υπήρχε ειλικρίνεια, υπήρχε κατανόηση, υπήρχε αγάπη.
Σου δόθηκα και μου δόθηκες. Σαν από πάντα μαζί. Σαν από πάντα ένα.
Παντρευτήκαμε, φτιάξαμε το σπίτι μας, φτιάξαμε την οικογένειά μας. Αν και δεν καταφέραμε να κάνουμε παιδί, ποτέ δεν μπήκε ανάμεσά μας. Ποτέ δεν με κοίταξες με μάτια διαφορετικά. Ποτέ δεν με χάιδεψες με μικρότερη ένταση. Ποτέ δεν με έκανες δική σου με λιγότερο πάθος. Πάντα αυξητικά, πάντα δικά σου, πάντα για μένα. Μας ζήλευαν και δεν τους ζηλεύαμε.
Δεν είναι ότι δεν μας βρήκαν παράξενες και δύσκολες καταστάσεις. Δεν είναι ότι δεν μας βρήκαν αντίπαλοι μεγαλύτεροι και δυνατότεροι από εμάς. Δεν είναι ότι δεν παλέψαμε. Δεν βγήκαμε πάντα νικητές. Μα, ακόμα και στην ήττα μας, ήμασταν μαζί. Ήμασταν ένα. Ανάμεσά μας, δεν υπήρχε χώρος για κάτι άλλο. Γεμίζαμε μόνοι μας την απόσταση ανάμεσά μας. Γέμιζε ο ένας τον άλλο.

Το συναίσθημα πληρότητας την καταλάμβανε οριστικά…
Ο ειρμός των σκέψεών της δημιουργούσε κύμα ευφορίας μέσα της…
Συνέχιζε ακάθεκτη…

Και τα χρόνια περνούσαν. Και τα χρόνια κυλούσαν. Μέσα στην στοργή και στην αφοσίωση. Μαζί. Ενωμένοι.
Καλέ μου, σου γράφω πράγματα που σου τα έχω πει. Σου γράφω πράγματα που ήθελα να τα έχεις γραμμένα. Αποτυπωμένα σε μία κόλα χαρτί. Μία δική μου διαθήκη, μία δική μου παρακαταθήκη στα χρόνια που θα έρθουν. Ένα μνημείο της αγάπης μου για σένα. Ένα μνημείο της αγάπης σου για μένα. Πως εγώ την εισέπραξα. Πως εγώ την ένοιωσα όλα αυτά τα χρόνια.
Ήθελα να γράψω ένα μεγάλο ‘ευχαριστώ’ γι’ αυτό που με έκανες να νοιώσω. Γι’ αυτό που με έκανες να ζήσω. Την απόλυτη αγάπη, το απόλυτο δόσιμο.
Σ’ ευχαριστώ λατρεμένε μου.
Σ’ ευχαριστώ έρωτά μου.

Ξαναδιάβασε το κείμενο που είχε γράψει…
Έκλαψε…
Έπρεπε να το κλείσει…

Η γυναίκα που της έδωσες νόημα στη ζωή της.
Η γυναίκα σου.

Το δίπλωσε και το έβαλε σε ένα φάκελο…
Απέξω, έγραψε με μεγάλα, καλλιγραφικά γράμματα:

Στο πολυτιμότερο της ζωής μου

Και έκλεισε τον φάκελο…
Έβαλε τον φάκελο στην τσάντα της και φόρεσε το παλτό της…
Βγήκε από το σπίτι και κατέβηκε στο αυτοκίνητο…
Θα πήγαινε να του το δώσει τώρα, αυτή τη στιγμή…
Δεν άργησε να φτάσει στο νεκροταφείο της περιοχής τους…
Ο τάφος που ήταν θαμμένος, δεν ήταν σε μεγάλη απόσταση από την είσοδο…
Άνοιξε το παράθυρο και τοποθέτησε το γράμμα πίσω από την φωτογραφία του…
Της φάνηκε ότι της γελούσε περισσότερο…
Έπεσε πάνω στο μνήμα και έκλαψε γοερά…

(οι στίχοι εισαγωγής ανήκουν στον Τάσο Λειβαδίτη)

(‘The Letter’ by William Blacklock)

πηγή 

~Παιχνίδια του Μυαλού~ - Reflections of feelings ...

  

..κι είναι μερικές φορές που κι ένα ακόμα κείμενο μπορεί να σε αγγίξει, να σε κατακτήσει, να σε γεμίσει και μόνο διαβάζοντάς το...γιατί έχει εκείνη τη δύναμη κι έχεις κι εσύ εκείνη την ψυχική διάθεση...ένα τέτοιο κείμενο είναι αυτό εδώ, που σίγουρα οι πιο πολλοί το ξέρετε, το διαβάσατε αυτές τις μέρες στο μπλογκ της υπέροχης, ανθρώπινης ποιήτριας κι όχι μόνο Κάκιας,  Reflections of feelings

 εγώ απλά θέλησα να το δημοσιεύσω κι εγώ γιατί μου άρεσε πάρα πολύ -κι είπα να το τζουρνέψω αλλά εκείνη μου δήλωσε αφοπλιστικά πως τα κείμενα που μας αγγίζουν μας ανήκουν κατά κάποιο τρόπο κιόλας, την ευχαριστώ πολύ-πολύ γι΄αυτό!!-...πού ξέρεις μπορεί να το δει και κάποιος άλλος που δεν το διάβασε και μπορεί να του αρέσει το ίδιο.....

Παγίδα και πιάστηκες. Μιλούσαν οι διαφημίσεις για κινδύνους. Ενήλικας, σκέφτηκες, ξέρω να αποφεύγω τον κίνδυνο του εθισμού. Κι όμως εκείνος ήρθε κρατώντας κεράσι γλυκό, προφέροντας Λέξεις κοχλιοστρόφια Εγκεφαλικής Γεώτρησης. Εισχώρησε αβίαστα εκεί που δε φτάνει το άγγιγμα, ο ρεαλισμός, η Ζωή. Σε ταξίδεψε σε χώρες του Νου. Ιδιωτικές Ταξιδιωτικές Οδηγίες απογείωσης και προσγείωσης. Μόνο που η δεύτερη έγινε σε Έδαφος ρευστής επιφάνειας εύπλαστης σα ζυμαράκι της καρδούλας σου, πολύ μακριά από τα γήινα...

Πρώτη εμπειρία...Ξέρω θα ξανάρθεις.. όπως ήρθα πάλι κι εγώ... Μεθάει η Αγαπη, αγάπη μου, σαν το παλιό κρασί.. ακόμη και εικονική ενεργοποιεί τους Νευρώνες σου και αλλάζεις.... μεταμορφώνεσαι.... Ποιητικά εισχωρείς στα Παραμύθια...

Επικίνδυνο, μικρή....
Σε είχα προειδοποιήσει. Αποκρίθηκες πως θέλεις να δοκιμάσεις.
Χάθηκα μέσα σου.
Χάθηκες σε μένα.

Άνοιξαν οι Πύλες και το βήμα προς την Άβυσσο έγινε.
Τάχθηκαν Ταξίδια... ή μήπως Παιχνίδια του Μυαλού?...

Πόσο ανώδυνη ή επώδυνη είναι η Συγγραφική ΣυνΎπαρξη?...

Να ερωτεύονται οι Λέξεις τις προστακτικές σου..
να σε διαβάζουν μάτια θρύψαλα στο φύσημα της Συγγραφικής σου Πνοής?..
Να ξέρεις να εισχωρείς στα πνευμόνια σαν εξαρτησιογόνο και να Ταξιδεύεις από τα μάτια,στο Μυαλό, στην Ανάσα και στο Αίμα?...

Πόση η Δύναμη των Κειμένων τελικά?..

Δεύτερη Ζωή?..
Παράλληλος Διάδρομος Απογείωσης, δίπλα στην πεζοπορία της καθημερινότητας?..

Υπάρχει κι ένα ερώτημα ακόμη
που με βασανίζει - αιώνες θα έλεγα, έτσι μου φάνηκε το Παίδεμά του...

Μπορεί ο Νους να διαχωρίσει τη ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ που γεννιέται από μία Φαντασίωση, Παιχνίδι του Νου, ταξίδι στην Πλάνη,
από εκείνη τη ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ που γεννά το βίωμα?...

Μεθυστικό μου ανάγνωσμα, εθιστικά υποκλίνομαι και σε ψάχνω με Ιχνηλασίες Τρελής εμμονής κάτω από πετραδάκια και βότσαλα Σκέψης κάθε ανώνυμου blogger...

Πόσο η Συγγραφική ΣυνΎπαρξη μπορεί να διεισδύσει στην Πραγματική Ζωή και να προκαλέσει Κατάρρευση του Οικοδομήματός της?...

και σκεφτείτε πως ο Έρωτας... αυτός ο Τυχοδιώκτης... ο Βέβηλος προς τις Αξίες και τους Θεσμούς της Ζωής.... ο Εκτροχιαστής της Σταθερής Τροχιάς του Ιδιωτικού μας Σύμπαντος, ενεργοποιείται ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ, ακριβώς όπως ενεργούν και αυτοΠραγματώνονται μέσα μας τα Κείμενα...

Πιάσε με....
Δεν είμαι πια εγώ..
Παιχνίδι είμαι σε ενός Μυαλού την Πλάνη..
Συγγραφικά επεκτείνομαι και Φτανω να Αγγίξω το πρόσωπό σου...
το ίχνος μου απαλό ρυάκι συγκίνησης στο λαιμό σου...
και όλη η Ανομολόγητη Κραυγή Επιθυμίας
ένα αχ κειμένου, που αφού γεννιέται στα χείλη σου
αύριο ο σπόρος θα φυτρώσει στο Μυαλό σου...



Πρώτη κίνηση...

η επόμενη, Δική σου...


Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

Επιθετικοί προσδιορισμοί του Έρωτα από "Kάτω στης Μαργαρίτας τ'αλωνάκι.."

Έρως νεφεληγερέτης

Έρως,τρυφερός,τρυφηλός,ηδύς,ηδυπαθής

Έρως λεπτός και εύθραυστος

 

Έρως μελαγχολικός,τυραννισμένος

Έρως από κόκκινο και μαύρο

Έρως από γιασεμί

Έρως σκληρός,βίαιος,δύσκολος

Έρως οδυνηρός

Έρως ανυπεράσπιστος

Έρως αφρούρητος,και πολιορκημένος

Έρως πορθητής,ηγεμών,τύραννος

Έρως καβαλάρης

Έρως ανέφελος,ανώδυνος κι ανώφελος

Έρως νοσταλγικός,θλιμμένος

Έρως απελπισμένος

Έρως μοναχικός,ανεξήγητος,ανεξίτηλος

Έρως Αυγουστιάτικος,καλοκαιρινός 

Έρως λυπημένος στην άκρη της νύχτας

Έρως αγέρωχος,ένδοξος,επηρμένος

Έρως άπληστος,απεγνωσμένος

Έρως Πολιούχος

 

Έρως απαλός,στα όνειρα των κοριτσιών

Έρως πάνδημος και ουράνιος

Έρως ματωμένος από τα πάθη

Έρως βαθύς και άνισος

Έρως εκ βαθέων

Έρως, Έρως!

πηγή

Το παραμύθι του νεραϊδόκυκλου

Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό: κι είναι το πνεύμα μου σαν ουρανός σαν ωκεανός σαν μιαν απέραντη πλατιά γαλάζια θάλασσα που οι στενοί πάνω του ουρανοί δε του σκεπάζουν το (λάλον) νερό (Νικηφόρος Βρεττάκος) 

Χριστουγεννιάτικο παραμύθι - "Διομελένια"

Η Νύχτα και το Σκοτάδι ήταν δύο αγαπημένα αδερφάκια. Μόνο που διέφεραν πολύ.
Η Νύχτα ήταν χαρούμενη και ξέγνοιαστη ενώ το Σκοτάδι ήταν μελαγχολικό κι απομονωμένο στην έρημη και απόμερη μεριά της πόλης. Γι αυτό, το Σκοτάδι ένιωθε πλήξη, μονοτονία και μοναξιά.
Μάταια το καλούσε η αδερφή του η Νύχτα να βγεί από την βαθειά κρυψώνα του, να έρθει στη γιορτινή πλατεία με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τους Αγιο - Βασίληδες και να παίξουνε με τα παιδιά που έτρεχαν τριγύρω χαρούμενα.

Όταν η θεία τους η Μέρα κουραζόταν από τις πολλές και δύσκολες δουλειές των ανθρώπων, ζαλισμένη από τις πολλές κουβέντες και τις φωνές τους, τα πέρα-δώθε στους δρόμους και στα γραφεία, άνοιγε ένα στόμα τεράστιο και χασμουριόταν.
Τότε από μέσα ξεπετάγονταν νυχτοπούλια, νυχτερίδες, κουκουβάγιες και ξωτικά της νύχτας.

Ο Μπάρμπα Ήλιος, αποκαμωμένος κι αυτός, μάζευε τις κόρες του τις ηλιαχτίδες κι αφού έριχνε ένα τελευταίο βλέμμα τριγύρω, αν όλα ήταν τακτοποιημένα, έλεγε καληνύχτα στη θεία Μέρα κι έγερνε στο πίσω κρεβάτι των λόφων. Σιγά-σιγά, οι δρόμοι, τα κτίρια και τα μαγαζιά ερήμωναν.

Το χιόνι έπεφτε δίχως διακοπή. Ψυχή δεν υπήρχε πουθενά και μόνο δύο παράξενες σκιές άρχιζαν να σαλεύουν.
 Η Νύχτα και το Σκοτάδι, τα δύο αγαπημένα αδερφάκια.
"Έλα, πού είσαι; Βγες να παίξουμε", ψιθύριζε η Νύχτα στο Σκοτάδι καθώς έκανε τσουλήθρα στους παγωμένους δρόμους. Μα τα σκοτάδια δεν φαίνονται, αφού πάντα είναι κρυμμένα σε απόμερα μέρη.

Η Νύχτα επέμενε και καλούσε το Σκοτάδι να βγει χορεύοντας και σιγοτραγουδώντας χαρούμενη, μέσα στους γιορτινούς δρόμους, παρέα με τις νιφάδες χορεύτριες του χιονιού που έπεφταν απαλά επάνω στα κράσπεδα των πεζοδρομίων και στα περβάζια των μπαλκονιών.
Τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα αναβόσβηναν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών που ήταν στολισμένα με αγγελάκια και Αγιοβασίληδες.
"Βγες να δεις τι ωραία που είναι όλα", ξαναείπε η Νύχτα και καθώς παραπάτησε επάνω σε κάτι, πήρε μια τούμπα και ξαπλώθηκε φαρδιά - πλατειά επάνω στο χιόνι.
Τότε έγινε διακοπή ρεύματος. Όλα τα φώτα της πόλης έσβησαν, μα κι από τον ουρανό σα να έσβησαν ξαφνικά όλα τα αστέρια.

Η Νύχτα βρήκε το Σκοτάδι και τα δύο αδερφάκια συμφώνησαν τελικά να παίξουν ένα παιχνίδι που έπαιζαν συχνά : τις αστρόμπαλες. Καθώς έψαχνε η Νύχτα στον ουρανό να κατεβάσει μια χούφτα αστέρια, το Σκοτάδι της έδειξε κάτι που λαμπύριζε λίγο πιο πέρα στη μέση του δρόμου.

Η Νύχτα έσκυψε και είδε ότι ήταν ένα μικρό αστέρι που στραφτάλιζε το φως του, σαν ψάρι που ανέπνεε στην ξηρά. "Πώς βρέθηκες εσύ εδώ"; Είπε η Νύχτα και το πήρε προσεκτικά στην αγκαλιά της.
Το μικρό αστέρι πρώτα κοκκίνισε, ύστερα έγινε ροζουλί και στο τέλος πήρε ένα χρώμα μελί! Ήταν τόσο όμορφο και φωτεινό που το Σκοτάδι βγήκε από την κρυψώνα του και χαμογέλασε.

Τότε μισοφωτίστηκε η έρημη κι απόμερη γωνιά της πόλης.
- Πώς σε λένε αστέρι-αστεράκι;
- Διομελένια με λένε, είπε αυτό κι αφού γαλαζοπρασίνισε ξανάγινε μελί!
- Και πού μένεις Διομελένια;
- Ουρανού και Σελήνης 4, ζαλίστηκα κι έπεσα εδώ, είπε και χρυσαφοκιτρίνισε, πριν γίνει πάλι μελί!

Το Σκοτάδι είχε πλησιάσει τόσο πολύ το αστέρι που φωτίστηκε κι άλλαζε κι αυτό χρώματα.

- Θέλω να μείνεις για πάντα εδώ. Να σ'αγαπώ και να με φωτίζεις, είπε το Σκοτάδι.
- Όχι, θα με ψάχνει η γιαγιά μου η Πούλια, πρέπει να φύγω, είπε κι έσταξε ένα μικρό διαμαντάκι, σαν δάκρυ, στα πόδια της Νύχτας.

Το Σκοτάδι έσκυψε να σηκώσει το διαμαντάκι του αστεριού.
- Μπορώ τουλάχιστον να κρατήσω το διαμαντάκι σου; ρώτησε, μα το αστέρι είχε εξαφανιστεί.

Στο κατώφλι της γης, η γιαγιά η Πούλια είχε φέξει με το αστροφάναρό της κι αφού είδε τη Διομελένια, την πήρε από την αγκαλιά της Νύχτας και την καρφίτσωσε στο πέτο του ουρανού!
Αμέσως άναψαν όλα τα φώτα της πόλης!

Η γιαγιά η Πούλια κι η Διομελένια γύρισαν πίσω στο σπίτι τους κι όλα στον ουρανό και στη γη ξανάγιναν γιορτινά και χαρούμενα! Με τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να αναβοσβήνουν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών!

Με τον Αϊ Βασίλη που κάθε τόσο πάρκαρε το έλκηθρο του στις σκεπές των σπιτιών για να ρίξει από τις καμινάδες τα δώρα των παιδιών και με τις νιφάδες χορεύτριες που είχαν στήσει τρελό χορό ολόγυρα στους γιορτινούς δρόμους!

To Σκοτάδι κρυμμένο στην έρημη κι απόμερη μεριά της πόλης σταμάτησε να είναι μελαγχολικό και δεν ένοιωθε πια πλήξη, μοναξιά και μονοτονία, αφού έκρυβε μέσα του το διαμαντάκι του αστεριού!

Κάθε τόσο έπαιζε με την αδερφή του τη Νύχτα και διασκέδαζαν αλλάζοντας χρώματα, όπως το αστέρι.

Ίσως σε κάθε σκοτάδι να υπάρχει κρυμμένο ένα τέτοιο μικρό διαμαντάκι!

                                                                  Δημήτρης Κάσσαρης 

πηγή 

Ποίηση και Σελήνη στο εδώλιο ΜΕΡΟΣ Z΄

                          




             

( Το σκηνικό: Αίθουσα δικαστηρίου. Στο εδώλιο η Ποίηση και η Σελήνη. Η Πρόεδρος και στη σχετική έδρα η Εισαγγελεύς. )

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:

Πρόεδρος του δικαστηρίου η Ανθρώπινη Συνείδηση. Εισαγγελέας η Κοινή Λογική. Κατηγορούμενες η Ποίηση και η Σελήνη.

Στο στ' μέρος ο Πρόεδρος συνεχίζοντας την διαδικασία της συνεδρίασης του Δικαστηρίου κάλεσε ενώπιόν του να απολογηθούν οι δύο κατηγορούμενες. Πρώτη  η Σελήνη.
Και τώρα περιμένουμε με αγωνία να απολογηθεί και η Ποίηση............

ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Καλείται τώρα να απολογηθεί η κατηγορουμένη ΠΟΙΗΣΗ  
     

   ΠΟΙΗΣΗ: (έχει ήδη σηκωθεί όρθια)  

 Κύριοι δικαστές,

      Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς βρέθηκα σ’ αυτό το εδώλιο. Υποψιάζομαι όμως ότι αυτό οφείλεται στην αλαζονεία της λεγόμενης Κοινής Λογικής, η οποία στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού έπαιξε τον ρόλο του δημόσιου κατήγορου πάρα πολλές φορές.  

       Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα μαθαίνοντας πως ο σινιόρ Γαλιλαίος είχε κληθεί για να καταθέσει ως μάρτυρας εναντίον μου και θεωρώ ειρωνικό το ότι συμμάχησε, έστω και πρόσκαιρα, με την Κοινή Λογική, αυτήν που τόσο συχνά παίρνει το ύφος της μίας και μοναδικής Αλήθειας, αυτήν που, χτισμένη καθώς ήταν τότε πάνω σε μεσαιωνικές βεβαιότητες, τον απέρριπτε μέχρι το τέλος της ζωής του, αυτήν που αρνιόταν να βάλει το μάτι της στον προσοφθάλμιο του πρωτοποριακού εκείνου τηλεσκοπίου, αυτήν  που δεν ήθελε να μάθει από τι  είναι φτιαγμένος ο κόσμος, επειδή το καινούργιο και το διαφορετικό πάντα την ενοχλούσαν, αυτήν που τον έστειλε να ανακριθεί και να καταδικαστεί και στα εβδομήντα του χρόνια να ζητήσει γονατιστός έλεος, προκειμένου να αποφύγει τον θάνατο στην πυρά. Και όλα αυτά γιατί; Κυρίως διότι διαφώνησε μαζί της. Είναι συνεπώς φυσικό το ότι εντυπωσιάστηκα από την παράξενη αυτή σύμπλευση του σινιόρ Γαλιλαίου με την κυρία Δημόσια Κατήγορο.         Οφείλω επίσης να ομολογήσω ότι συγκινήθηκα με την κατάθεση του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ . . . . .Δεν θα μπορούσα να σας κρύψω ότι υπήρξε εραστής μου και μάλιστα από τους πιο σημαντικούς στα τρεις χιλιάδες χρόνια που υπάρχω. Κατάθεση συγκλονιστική που κατάφερε, νομίζω, να κάνει το κατηγορητήριο να καταρρεύσει.

    Κύριοι δικαστές,

    Παραδέχομαι ότι η Κοινή Λογική είναι αναγκαία στον άνθρωπο. Χωρίς αυτήν είναι περίπου αδύνατον να επιβιώσει. . . . .  Η αντίρρησή μου αρχίζει να υπάρχει από τη στιγμή που εκείνη εκδηλώνει υπεροψία, ειρωνεία και επιθετικότητα για οτιδήποτε δεν ανήκει στην επικράτειά της. Αντίρρηση σοβαρή γιατί αυτό που υπάρχει εκτός των συνόρων της περιέχει κατ’ αρχήν υλικό αναγκαίο για να οικοδομήσουμε επιστήμη. Χωρίς αυθάδεια στην κοινή λογική δεν θα υπήρχε Γαλιλαίος και νευτωνικοί νόμοι της κίνησης, δεν θα υπήρχε Αϊνστάιν και Θεωρία της Σχετικότητας,  αλλά δεν θα υπήρχε και Χημεία ικανή να αναλύει τις πέτρες του φεγγαριού. . . . . . . . . Και δεν είναι μόνο η επιστήμη. Το πέραν της κοινής λογικής υλικό  περιέχει συστατικά αναγκαία για να γευτούμε τις ποιότητες, να ανακαλύψουμε τον κόσμο από την αρχή, να φτιάξουμε μουσική και να την ακούσουμε, να φτιάξουμε γλυπτική και να τη μοιραστούμε, να αντλήσουμε από μέσα μας το ανθρώπινο εκείνο υλικό που μας κάνει να νιώθουμε υψηλού επιπέδου συγκινήσεις, να απολαύσουμε τελικά τη ζωή μας.

    Κύριοι δικαστές,

    Κατανοώ την αμηχανία σας. Γιατί η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι μόνον η επιφάνεια την οποία συνήθως φέρνετε στο μυαλό σας. Η επιφάνεια αυτή  υπάρχει^. εκεί φωλιάζει η καθημερινή μας πρακτική, τα απλά λόγια με τα οποία συνήθως επικοινωνούμε και η χωρίς βαθύτερο στοχασμό τάση μας να γενικεύουμε. Κάτω όμως από την ήρεμη ή και προσωρινά ταραγμένη επιφάνεια βρίσκεται το μεγάλο κομμάτι της ύπαρξης, το κυρίως «εμείς» . . . . .  Εκεί οι πηγές του μύθου και του όνειρου, εκεί οι πηγές της τρυφερότητάς μας, εκεί  όπου διατηρείται ολοζώντανη και η παιδική μας ηλικία. . . . .  Εκεί υπάρχουν και τα φεγγάρια του καθένα μας. . . . .μαργαριταρένια, χάρτινα, βλογιοκομμένα, πράσινα, συγκεκριμένα, μαγικά . . . . και για ορισμένους προσφερόμενα ακόμα και για βόλτα.

  Όσο για το ποιος έχει δίκιο,  ο σινιόρ Γαλιλαίος ή ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ο δικός μου άνθρωπος , θα μπορούσα ίσως να αναρωτηθώ: Και τι σημαίνει «δίκιο»; Μήπως χρειάζεται να ξανακοιτάξετε τις σημασίες των λέξεών σας;

( Η Ποίηση  κάθεται, επακολουθεί σιγή για μερικά δευτερόλεπτα  και επανεμφανίζεται ο αφηγητής . . . )

     ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η απόφαση του δικαστηρίου δεν εκδόθηκε ποτέ. Η Σελήνη και η Ποίηση θα δικάζονται πάντα.

                                  ΑΥΛΑΙΑ

η παραπάνω εμπνευσμένη ανάρτηση ανήκει πνευματικά στον κάτοχο της παρακάτω ιστοσελίδας

[ http://users.sch.gr/kassetas/theater5.htm ]

αλλά η φωτογραφική επένδυση του κειμένου είναι αποκλειστικά δικό μου δημιούργημα και επίτευγμα της επίμονης αναζήτησής μου μέσω γούγλη φυσικά....... ydp

Ποίηση και Σελήνη στο εδώλιο ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄

                          




             

( Το σκηνικό: Αίθουσα δικαστηρίου. Στο εδώλιο η Ποίηση και η Σελήνη. Η Πρόεδρος και στη σχετική έδρα η Εισαγγελεύς. )

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:

Πρόεδρος του δικαστηρίου η Ανθρώπινη Συνείδηση. Εισαγγελέας η Κοινή Λογική. Κατηγορούμενες η Ποίηση και η Σελήνη.

Στο ε' μέρος ο Πρόεδρος συνεχίζοντας την διαδικασία της συνεδρίασης του Δικαστηρίου κάλεσε ενώπιόν του να καταθέσει ο πρώτος και μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ............




ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Καλούνται τώρα οι δύο κατηγορούμενες να απολογηθούν. Και πρώτη η κατηγορουμένη Σελήνη .

ΣΕΛΗΝΗ: (Έχει ήδη σηκωθεί όρθια)

Kύριοι δικαστές, αγαπητοί άνθρωποι,

       Ξέρω πολύ καλά πόσο σας αρέσει να είστε το αμετακίνητο κέντρο του Σύμπαντος και τα ουράνια αντικείμενα να περιφέρονται γύρω σας. Χιλιάδες χρόνια εξάλλου ζήσατε με αυτή την αυταπάτη θεωρώντας την ως την Αλήθεια, τη μία και μοναδική. Εμένα με ταξινομείτε στα ουράνια αντικείμενα. Με θεωρείτε κάτοικο Ουρανού. Πρέπει όμως να σας πω ότι εγώ εσάς βλέπω στον Ουρανό. Βλέπω μια Γη να περιφέρεται γύρω μου και να με κατασκοπεύει. Αυτό όχι μόνο δεν με ενοχλεί αλλά νιώθω και μια ικανοποίηση που είμαι δεμένη μαζί σας με το «άθραυστο καραβόσκοινο» της Παγκόσμιας Έλξης, που είμαι δεμένη μαζί σας, με τον μοναδικό πλανήτη της ηλιακής μας οικογένειας που έχει κορομηλιές, πρωτοβρόχια, αλκυόνες αλλά και ανθρώπινες υπάρξεις. Ειδικά αυτές με συγκινούν ιδιαίτερα. Δεν σας κρύβω ότι το άγγιγμα του Νηλ Άρμστρονγκ κυριολεκτικά με συγκλόνισε. Οι πρώτες εκείνες πατημασιές πάνω στο σώμα μου, 20 Ιουλίου 1969, έχουν αφήσει κάτι ανεξίτηλο στο δικό μου μέσα. Kι ας βιάστηκε να μου σφηνώσει τη σημαία των U.S.A., σύμβολο κατοχής, κι ας έφυγε τόσο γρήγορα νιώθοντας ότι είμαι αφιλόξενη χωρίς ίσκιους καρυδιάς, χωρίς ρεματιές και χωρίς μαϊστράλια. Ξέρω ωστόσο πως εσείς οι άνθρωποι με συμπαθείτε ή τουλάχιστον δεν σας είμαι αδιάφορη. Ειδικά εκείνη τη μια φορά το μήνα που εμφανίζομαι ως Πανσέληνος, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται κάτι. Ορισμένοι μιαν ανεξήγητη εσωτερική δόνηση, άλλοι νιώθουν την ανάγκη να ερωτευτούν, μερικοί νιώθουν μοναξιά, άλλοι καταφεύγουν στο πιάνο και αρχίζουν να παίζουν, άλλοι ψάχνουν για το σαξόφωνό τους ή για τις ακουαρέλες τους, ενώ άλλοι πάλι νιώθουν την ανάγκη να σιωπήσουν και να στοχαστούν. Όσο για το αν είμαι γαλιλαιϊκή ή σαιξπηρική , ο Ουίλλιαμ τα είπε τόσο καλά ώστε το να προσθέσω οτιδήποτε το βρίσκω περιττό. Για τον καθένα σας είμαι αυτό που εκείνος μπορεί να διακρίνει, είτε με γυμνό μάτι είτε με το τηλεσκόπιο του σινιόρ Γαλιλαίου είτε με το τόσο πολύτιμο «βλέμμα της αίσθησης». Και σε τελευταία ανάλυση, αυτό που είμαι για τον καθένα είναι αυτό που εκείνος μπορεί να εσωτερικεύσει.

( Η Σελήνη κάθεται, επακολουθεί σιγή για μερικά δευτερόλεπτα  και  . . . )

 

    

      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

 

 

η παραπάνω εμπνευσμένη ανάρτηση ανήκει πνευματικά στον συγγραφέα της  [kassetas]

αλλά η φωτογραφική επένδυση του κειμένου είναι αποκλειστικά δικό μου δημιούργημα και επίτευγμα της επίμονης αναζήτησής μου μέσω γούγλη φυσικά....... ydp

Ποίηση και Σελήνη στο εδώλιο ΜΕΡΟΣ Ε'

                          




             

( Το σκηνικό: Αίθουσα δικαστηρίου. Στο εδώλιο η Ποίηση και η Σελήνη. Η Πρόεδρος και στη σχετική έδρα η Εισαγγελεύς. )

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:

Πρόεδρος του δικαστηρίου η Ανθρώπινη Συνείδηση. Εισαγγελέας η Κοινή Λογική. Κατηγορούμενες η Ποίηση και η Σελήνη.

Στο δ' μέρος ο Πρόεδρος συνεχίζοντας την διαδικασία της συνεδρίασης του Δικαστηρίου κάλεσε ενώπιόν του να καταθέσει ο δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας ο Νηλ Άρμστρονγκ ............

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο επόμενος μάρτυς έχει προταθεί από την υπεράσπιση.

                     

(Εμφανίζεται ο  Γουίλιαμ Σαίξπηρ)

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ονομάζεστε; 

ΣΑΙΞΠΗΡ: (με άψογη οξφορδιανή προφορά ) Γουίλιαμ Σαίξπηρ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γεννηθήκατε;

ΣΑΙΞΠΗΡ: Στο Στάντφορντ ον Αίηβον της Αγγλίας το έτος 1564.  

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: (Ξεφυλλίζει τα χαρτιά του για να βεβαιωθεί και στη συνέχεια  λέει) : Την ίδια ακριβώς χρονιά με τον σινιόρ Γαλιλαίο. . . . .  Εντυπωσιακή σύμπτωση οφείλω να ομολογήσω. 

ΣΑΙΞΠΗΡ: Δεν έτυχε ποτέ να συναντηθούμε αλλά είμαστε συνομήλικοι.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πείτε μας τη δική σας άποψη. Τι είναι τελικά η Σελήνη ;

ΣΑΙΞΠΗΡ: Η δική μου Σελήνη είναι ΟΥΡΑΝΙΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τι εννοείτε λέγοντας «η δική μου»;

ΣΑΙΞΠΗΡ: Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του Σελήνη κυρία Πρόεδρε.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής; 

ΣΑΙΞΠΗΡ: Ενας γείτονας μου στον Παράδεισο, όσο ζούσε ελληνόφωνος, σε ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει στη δική σας γλώσσα λέει ότι «το φεγγάρι είναι πράσινο»  ενώ σ’ ένα άλλο μιλάει για χάρτινο το φεγγαράκι, υπαινισσόμενος μία χωρίς χρώμα Σελήνη.

(Αμέσως μετά η φωνή του δυναμώνει και γλυκαίνει ταυτόχρονα καθώς λέει :)

Χωράνε, δηλαδή, πολλά φεγγάρια μέσα σε κάθε άνθρωπο.

      Και όχι μόνο φεγγάρια. Ένας παλαιότερος γείτονάς μου, μεγάλος ρομαντικός ποιητής, ο Ουίλλιαμ Μπλέηκ έγραψε κάποτε:

        To see a World in a Grain of Sand

        And Heaven in a Wild Flower

                             

        Να βλέπεις έναν κόσμο μέσα σ' έναν κόκκο άμμου

        και μέσα σ' ένα αγριολούλουδο τους ουρανούς

      (Το απαγγέλλει πρώτα στην αγγλική και αμέσως μετά στην ελληνική γλώσσα)

ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ: Αυτά που λέει ο μάρτυς, κυρία Πρόεδρε,  δεν έχουν καμία σχέση με την κοινή λογική που χρησιμοποιούν στη ζωή τους οι περισσότεροι άνθρωποι. Είναι φανερό ότι ο μάρτυς παραλογίζεται.

ΣΑΙΞΠΗΡ: (την αγνοεί ) Με τον σινιόρ Γαλιλαίο διασχίσαμε τα ίδια μονοπάτια χρόνου, σε χώρο βέβαια διαφορετικό. Το φεγγάρι που έβλεπα εγώ, παιδί τότε, πάνω από το δικό μας το ποτάμι, το Αίηβον, ήταν το ίδιο με αυτό που έβλεπε εκείνος τις νύχτες πάνω από τον Άρνο ποταμό. Βέβαια εγώ δεν έτυχε να πιάσω ποτέ στα χέρια μου ένα τηλεσκόπιο και να το στρέψω στον ουρανό κι αν κάτι τέτοιο μου είχε συμβεί δεν ξέρω τι θα έγραφα για τη Σελήνη. . . . . Το φεγγάρι, πάντως, που τελικά «άναψε» μέσα μας ήταν οπωσδήποτε διαφορετικό. Για μένα ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ,  για εκείνον ΜΑΖΑ ΒΛΟΓΙΟΚΟΜΜΕΝΗ  ΜΕ ΚΡΑΤΗΡΕΣ. . . . . . .    

                                       ( Σταματάει για λίγο και  . . . . . )

Και εάν η κυρία Εισαγγελεύς εξακολουθεί να μη με καταλαβαίνει είναι διότι δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι για κάθε άνθρωπο ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. . . . . . . Το ένα υπάρχει ανεξάρτητα από τον εγκέφαλό μας, μολονότι περιλαμβάνει και αυτόν. Είναι το ΕΞΩ ΣΥΜΠΑΝ που είτε αδιαφορεί είτε ενδιαφέρεται για μας, αυτό δεν έχει σημασία. . . . . .

  Το «άλλο Σύμπαν» αδιάκοπα ανοικοδομούμενο και ανακαινιζόμενο βρίσκεται μέσα μας . . . . . .

   Είναι η εσωτερική μας αναπαράσταση του πρώτου, ένας μυστικός Κόσμος που παραμένει ολοζώντανος πίσω από τα «παράθυρα» των αισθητηρίων μας, τροφοδοτούμενος χωρίς κανένα ρυθμό από το «έξω».

                    ( δυναμώνει τη φωνή του και φαίνεται να έχει οίστρο)

Είναι άστρα, τζιτζίκια, αριθμοί, μνήμες από εποχές στέρησης, πασχαλιές και  κυπαρίσσια, ευθείες και κύκλοι, μορφές ανθρώπων που αγαπήσαμε, μυρωδιές απροσδιόριστες, φιλοσοφικές έννοιες, η γεύση του αμύγδαλου, απογέματα που ζήσαμε κι έχουν τα λιγότερα διυλιστεί  σε ένα πενιχρό απόσταγμα αναμνήσεων κι έχουν τα περισσότερα καθιζάνει στα σκοτεινά υπόγεια του εαυτού μας, . . . . . . .  το «ΜΕΣΑ ΣΥΜΠΑΝ» είναι  δημιούργημα μιας ολόκληρης ζωής . . . . . . . είναι η περιουσία μας . . . . . Ε στο δικό «μέσα Σύμπαν» ( έχει ήδη δυναμώσει κι άλλο τη φωνή του ) η Σελήνη  είναι μια απερίγραπτη αναπαράσταση της «έξω Σελήνης» αλλά με πιο έντονο χαρακτηριστικό αυτό που θα με κάνει να τη λέω μαργαριτάρι . . . 

  ΠΟΙΗΣΗ: (παρεμβαίνει φωνάζοντας) Γουίλιαμ . . . . θα σ’ αγαπώ πάντα . . .

ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Κατηγορουμένη σας επαναφέρω στην τάξη. Εάν το επαναλάβετε θα σας απαγγείλω νέα κατηγορία . 

       ( Στην αίθουσα επικρατεί για λίγο σιγή και στη συνέχεια ο Σαίξπηρ επανέρχεται)

Μείνετε μια νύχτα, κυρία Πρόεδρε, μαζί με την κυρία Εισαγγελέα, δίπλα στο κύμα ξαπλωμένες σε μια αμμουδιά. Να είναι Αύγουστος και περασμένα μεσάνυχτα. Η μεγάλη νυχτερινή οθόνη θα σας στέλνει κάτι και αν είσαστε «έτοιμες από καιρό» μπορεί και να το συλλάβετε. Το ουράνιο νυχτερινό στερέωμα θα είναι για σας ένα έξω Σύμπαν με μεγάλη ποικιλία μηνυμάτων. Θα είναι, ανάμεσα σε άλλα, και ένας ουράνιος βυθός με ιχθύς, με σκορπιό και με καβούρια. Ο Γαλαξίας θα είναι ένα ρεύμα βυθού, ένα υποθαλάσσιο ποτάμι φωτός που θα περνάει από την Κασσιόπη, θα μουσκεύει τον Κύκνο και θα χύνεται κάπου ανάμεσα στον Τοξότη και στον Σκορπιό. Ένα ποτάμι όπως ακριβώς το διατηρούσε στη συνείδησή του ένας άλλος Έλληνας, ο Νίκος Γκάτσος, γείτονας μου κι αυτός εδώ και μερικά χρόνια στον Παράδεισο, όταν έγραφε:

       Με το ποτάμι τ' ουρανού να χάνεται στον Αύγουστο

  Και, ίσως, εκείνη τη νύχτα, η Σελήνη σας φανεί σαν κάτι εκτυφλωτικό, σαγηνευτικό και μυστηριώδες, οπότε εάν έχετε αφήσει ανοιχτή την πόρτα προς τα υπόγεια του εαυτού σας, ίσως αναβρύσει από το δικό σας  «μέσα» η λέξη μαργαριτάρι… Μαργαριτάρι δίχως όστρακο στον ουράνιο βυθό που σας καλεί σε κατάδυση… Σ’ εμένα πάντως αυτή η λέξη, στη γλώσσα μου τη λέμε pearl, ανέβηκε από τις  πηγές του εσωτερικού μου κόσμου, μια νύχτα στις όχθες του Αίηβον το ουράνιο μαργαριτάρι δημιουργούσε έναν μαγευτικά φωταγωγημένο νυχτερινό βυθό.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ : Η κυρία Εισαγγελεύς έχει κάποια ερώτηση;

ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ: Όχι κυρία Πρόεδρε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

η παραπάνω εμπνευσμένη ανάρτηση ανήκει πνευματικά στο συγγραφέα της [kassetas]

αλλά η φωτογραφική επένδυση του κειμένου είναι αποκλειστικά δικό μου δημιούργημα και επίτευγμα της επίμονης αναζήτησής μου μέσω γούγλη φυσικά....... ydp