Aπομεινάρια.. { ο ρυθμός όταν γίνεται χρώμα, αποκτά νόημα..}

..κατηφορίζω στο σταθμό κι η μουσική μέσα μου και γύρω μου, που ακούγεται, μπερδεύεται με τις ανακοινώσεις..
μαζί με τις σκέψεις μου και τα λόγια σου......
πόσα λόγια!..
πόσες λέξεις, πόσες εικόνες, πόσες στιγμές..
ζωγράφισες και χρωμάτισες μέσα μου..
πάνω στην καρδιά μου.......



μυστήριο..
πετώντας μια πινελιά δεξιά, μια αριστερά, μερικές εκεί στη μέση και λίγο πιο πάνω' και εκεί πιο κάτω λίγο, που υπάρχει ένα διάφανο κενό, για να γεμίσει ο καμβάς.....
και μετά, οι λέξεις, οι συλλαβές, προτάσεις ολόκληρες, σε σειρά ή κι ανάκατες, η μια κοντά στην άλλη, η μια μετά την άλλη.....



στροβιλίζονται τώρα, σ ένα χορό ανελέητο μπροστά στα θολωμένα μάτια μου..
μουντζουρώνονται..
μικρές μουντζούρες πάνω σε λευκό χαρτί..
τόσες όσες να μπορούν να το τρυπήσουν αδέξια...
όπως  φορές, ακυρώνουμε κι εμάς τους ίδιους.. " τρυπώντας" μας, αδέξια...
αγγίζοντας τα όρια..τα όρια του εαυτού μας.....
κι όλα αυτά δίπλα στις πολλές λέξεις..δίπλα στις πολλές φορές...
φορές, που επικυρώνουμε..
επικυρώνουμε τον εαυτό μας....περίτεχνα...με λεπτομέρειες..
απεικονίζοντάς τον.. 
σαν ένα λουλούδι, με την ομορφιά της ωριμότητας..
ολάνθιστο !........

φλυαρώ..
σιωπηλά ξανά..
με τις σκέψεις μου..
φλυαρία..μόνο φλυαρία..
λυπάμαι για την τόση φλυαρία.........

ανεξήγητο πως μιζεριάζουν κι ασθενούν οι σκέψεις..ίδια με τα λόγια πάνω στις περιγραφές..
όταν τα τσακίζει η δίνη του χρόνου, πάνω στους βράχους της καθημερινότητας..

και τα χρώματα αναστέλλουν τις φιγούρες της θύμησης..
και η μουσική εγκαταλείπει τα ίχνη της προκαλώντας.. αναζητώντας τρόπο φυγής..
μάταια.......
η ζωή, η δίνη, ο χρόνος κι η καθημερινότητα μένουν.....
συνεχίζουν..............

η ζωή... ναι, η ζωή... άδικη που είναι η ζωή... άδικο που και τούτη τη φορά - και με μας - , ακολούθησε σιωπηλά τη ροή της...
αφήνοντας παγωμένες τις ανάσες μας πάνω στα τζάμια..



........και τόσα ( πόσα..) μα πόσα απομεινάρια από τα περασμένα....

Μια μικρή αγκαλιά !!!!

..τα χέρια μας είναι φτιαγμένα για να μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα της καρδιάς, να χαϊδέψουν απαλά, να  αγκαλιάζουν και να δηλώνουν το παρόν σε όμορφες αλλά και σε δύσκολες στιγμές .... είναι φτιαγμένα να δίνουν αξία και νόημα, αλλά και να δίνουν την ουσία σε κάθε τι που νιώθουμε, που θέλουμε να εκφράσουμε, που μας περιβάλλει... είναι φτιαγμένα να αποτυπώνουν σε μια μικρή αγκαλιά γεμάτη εμπιστοσύνη στην ύπαρξη όλη την ευγνωμοσύνη για το δώρο της ζωής που μας χαρίστηκε...
κι  είναι πιστεύω μια αγκαλιά ό,τι καλύτερο πολλές φορές περισσότερο γι' αυτόν που αγκαλιάζει, παρά γι' αυτόν που αγκαλιάζεται..........

......«Το κουρέλι δεν είναι κουρέλι τελικά αλλά κοντομάνικο μπλουζάκι.
Πάνω του είναι τυπωμένες πέντε λέξεις κι ένα θαυμαστικό.
Στη θέση της τελείας του θαυμαστικού βρίσκεται μια μικρή πράσινη καρδούλα.
Ο Κέρτις το βλέπει και θυμάται τον κοκκινομάλλη που το φορούσε .
- «Η λύση είναι η αγάπη», λέει.
- «Είναι αλήθεια, υποθέτω», λέει η κυρία Τέιβενολ, «ακόμη κι όταν το λένε άνθρωποι που δεν το εννοούν».
Ο Κέρτις Χάμοντ σηκώνεται από την καρέκλα του κουνώντας το κεφάλι...

- «'Οχι, κυρία μου. Αν μιλάμε για τη λύση, δεν είναι αυτή. Η λύση είναι πολύ πιο συνθέτη. Η αγάπη από μόνη της είναι μια εύκολη απάντηση, και οι εύκολες απαντήσεις είναι αυτές που οδηγούν συνήθως ολόκληρους κόσμους στην καταστροφή. Η αγάπη είναι μέρος της απάντησης, ναι, αλλά μόνο ένα μέρος. Η ελπίδα είναι ένα άλλο, όπως και το θάρρος, η φιλανθρωπία, το γέλιο και το να βλέπει κανείς πράγματα όπως το πόσο πράσινα φαίνονται τα δέντρα μετά τη βροχή και το πώς το ηλιοβασίλεμα μεταμορφώνει ένα λιβάδι σε λιωμένο χρυσάφι. Είναι τόσο πολλές οι απαντήσεις που συνθέτουν τη λύση, που είναι αδύνατον να χωρέσουν όλες πάνω σ' ένα μπλουζάκι»...  

[Dean Κoontz]

 

" Ελευθερία ή Θάνατος" ... "αθάνατο κρασί του '21" !!!!!

'' τι νόημα έχει η Ημέρα της Γυναίκας" σήμερα?

8 του Μάρτη..

γυναίκα,  κόρη,  σύζυγος,  μάνα... 

γυναίκα της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου... 

γυναίκα  καριέρας και  άνεργη... 

φίλη, σύζυγος, ερωμένη...

ημέρα μνήμης αγώνων του γυναικείου κινήματος, 

καταξίωσης κι ανάδειξης 

του κοινωνικού φύλου των γυναικών 

 κι  αφετηρία νέων στόχων 

σε πολιτικό, κοινωνικό και ατομικό επίπεδο

για την ουσιαστική κατοχύρωση της Ισότητας των δύο φύλων 

σε όλες τις εκφράσεις της ζωής.

 Ανάδειξη??.. ανάδειξη' δηλ. ισοτιμία, ισότητα, συμπληρωματικότητα, αλληλοσεβασμός, ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα και για τα δύο φύλα, απελευθέρωση των δημιουργικών δυνατοτήτων των γυναικών για την ατομική τους ολοκλήρωση, σε όφελος της κοινωνίας και των δημοκρατικών θεσμών.

 Στις 8 του Μάρτη :

· Το 1857 οι ράφτρες και οι υφάντρες της Νέας Υόρκης κατέβηκαν στους δρόμους απαιτώντας μείωση των εξαντλητικών ωρών εργασίας - από 16 σε 10 ώρες την ημέρα, ωράριο που οι άντρες είχαν ήδη κατακτήσει πριν από 17 χρόνια - και ζητώντας ίσα μεροκάματα με τους άντρες όπως και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Η εξέγερση αυτή πνίγηκε στο αίμα ύστερα από βίαιη επίθεση της αστυνομίας.

· Το 1910 η Κλάρα Τσέτκιν, διεθνής αγωνιστική φυσιογνωμία του εργατικού και γυναικείου κινήματος, κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου Συνεδρίου Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η του Μάρτη " ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ". Για να εκφράσουμε " είπε" την αλληλεγγύη και την αγάπη για Ειρήνη που μας ενώνει και να διαδηλώσουμε τη συνεχή διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας". Και ακόμα πρόσθεσε ότι, " την ημερομηνία αυτή πρέπει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να συμπεριλάβουν στις εκδηλώσεις τους και τη διοργάνωση μιας ημέρας των γυναικών, που σε πρώτη φάση θα διεκδικεί το δικαίωμα της ψήφου των γυναικών και η εκδήλωση αυτή θα πρέπει να πάρει διεθνή χαρακτήρα".

· Το 1977 ο ΟΗΕ στη Γενική του Συνέλευση καθιέρωσε την Ημέρα της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
·  Το 2011

'Εχουμε να θυμηθούμε μια Κούνεβα ...
Έχουμε να θυμηθούμε μια απόφαση δικαστηρίου της Αυστραλίας ότι η Ελλάδα δεν είναι ικανή να προστατέψει τις γυναίκες από την οικογενειακή βία..
Έχουμε ανύπανδρες μητέρες χωρίς καμιά ουσιαστική στήριξη...
Έχουμε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης...
Έχουμε πρωτιά στην εκμετάλλευση γυναικών (Traffiking) σύμφωνα με τη Διεθνή αμνηστία όπου σε άτυπη έρευνά της εμφανίζεται το 62% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα να θεωρεί σε κάποιο βαθμό υπεύθυνα τα ίδια τα θύματα!
Έχουμε εργαζόμενες μητέρες ανασφάλιστες...

Έχουμε ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας γυναικών, μιας κι είμαστε εκείνες που πλήττονται περισσότερο από την οικονομικοκοινωνική κρίση...

Έχουμε πολλούς λόγους να γιορτάζουμε??? 

 '' Τί νόημα έχει η Ημέρα της Γυναίκας" σήμερα???

 ... το παλεύουμε ακόμα, για όλους τους παραπάνω λόγους, αιτίες κι αδικίες...κι επειδή πράγματα που σήμερα είναι αυτονόητα για τις γυναίκες - στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον- όπως το δικαίωμά μας στην ψήφο, στην Παιδεία, στην ελευθερία να ορίζουμε οι ίδιες τη ζωή μας, τη σεξουαλικότητά μας, την επιλογή πάνω στη μητρότητα, στα εργασιακά δικαιώματα και τόσα άλλα, δεν ήταν πάντα αυτονόητα...

Γι΄ αυτό η θύμηση κι η γιορτή αυτή' κι επειδή θα πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε -το καλύτερο δυνατό-, για τα δικαιώματά μας...

Χρόνια μας πολλά λοιπόν, αν και κανονικά, γιορτάζουμε κάθε μέρα..!!!!

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
ήμουν μαζί σου σ' έναν άλλο ουρανό
κι αν ξέχασες τον δρόμο είμαι εδώ
να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ' τη φωτιά των άστρων
απ' του Ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου, ανάσα μου
τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου


Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

 

ღ

μάσκες....

σκέψεις που γεννήθηκαν με αφορμή την απόγνωση στους στίχους της ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ στο   Σκοτεινό ομοίωμα της και ξύπνησαν θλιμμένες θύμησες..... και μια φωτό που από μέρες ταλανίζω και με ταλανίζει...

---------------------------------------------

μάτια...ερμητικά κλειστά 

ή απλά κρυμμένα πίσω από μάσκα... 

αδειανά... άτονα... άχρωμα... 

πέταξαν όλα τα πουλιά μέσα από τα κλαριά μου... άδειες οι φωλιές τους ξεραίνονται χωρίς δάκρυ στην άκρη εκεί στο ωχρό μου μάγουλο... 

έφυγε κι ο ζωγράφος τούτου εδώ του πίνακα που μέσα του μένω και βρίσκομαι...που άναβε φωτιές με την ανάσα του στο λουλούδιασμα του μυαλού μου...

ακόμα κι εκείνη η μικρή η αράχνη που κρεμόταν από μια μικρή κλωστίτσα κει στην άκρη της κορνίζας του, κι έστεκε ξάφνου υφαίνοντας μικρές ιδέες, δεν είναι πια εκεί, μέσα στο πλάνο...

 

οι μέρες στις μέρες μας, όλες οι μέρες, νιώθω πως μοιάζουνε μια μέρα... 

πού χάθηκαν τα χρώματα να ερμηνεύσουν το ασπρόμαυρο άραγε? 

πείτε τους να επιστρέψουν...
οφείλουν εκείνα να είναι πιστά στο ρόλο των προσώπων του άλλου του προηγούμενου πίνακα, τον άψογο ρόλο...

πώς χάνονται όλα μέσα μου? 

όλα σβήνουν, τώρα που έχει φύγει...

δες τούτο δω το τασάκι το γεμάτο καπνισμένες αναμνήσεις...δίπλα σ' ένα μικρό στυλό που υπάρχει απλά αφημένο πάνω στο μικρό τετράδιο, το μισοτελειωμένο, χωρίς να ξέρω αν κι αυτό σχεδόν στέγνωσε, αφού δε γράφει τίποτα πια... 

ένα ημερολόγιο που χάνει τις λέξεις του μια-μια...

ένα κινητό τηλέφωνο που πνίγεται από τους σιωπηλούς τους ήχους...

μια πολύ παλιά εφημερίδα μισοακουμπισμένη στο μικρό τραπεζάκι, δίπλα στις στοίβες των βιβλίων, πάντα έτσι, σα να 'ναι έτοιμη να πέσει, χωρίς όμως να κάνει καν θόρυβο, από ντροπή μη διαλύσει τις σκιές...

μια καρέκλα αδειανή, που χαράζει μόνο το σχήμα της στα κάδρα που είναι τοποθετημένα στον τοίχο πίσω της...

ένα παράθυρο ολάνοιχτο που κοιτάει στο πουθενά...τί προσμένει? 

ο θόρυβος έρχεται μέσα νυσταγμένος, αλλά επαρκής...
επαρκής να δώσει πνοή στο βουβό δωμάτιο...

αρκετός να δώσει μια απαλή χροιά στης μάσκας το πέτρινο πρόσωπο και στο χαμόγελό της που ούτε καν παγερό δεν αντηχεί...

οι αριθμοί που ορίζουν τη μέρα δε λιγοστεύουν πια, αλλά αυξάνουν όσο πάει...

σε λίγο η αυλαία της ίδιας μέρας θα πέσει κι ο  αχνός ήλιος θα σβήσει...

το δειλινό που έχει αρχίσει να ανεβαίνει δειλά-δειλά στη σκηνή την απέραντη, κάνει το δωμάτιο να φαντάζει τεράστια μοναχικό κι άδειο...

κι ο ζωγράφος δε γύρισε ούτε σήμερα να μου βγάλει εκείνη τη μάσκα του πίνακα που ζω...... ydp   ღ 

ο άγγελός μου λύγισε...

δηλώνω άνθρωπος, αδύναμος...φοβισμένος? ναι και όχι...

η αβεβαιότητα με τρομάζει...
αχνοπατώντας πάνω στις σελίδες του χαρτιού, χωρίς να κάνω θόρυβο αφήνω αποτυπώματα...
δε μιλώ μόνο γράφω, σιωπηλά χωρίς θόρυβο...σ΄έναν  κόσμο φτερών και κραυγών...

αν είχα φτερά.. -ν΄αρπάξω εκείνα του φύλακα αγγέλου μου, άραγε?!..-, θα πέταγα ψηλά, θα χανόμουνα, θα ταξίδευα, θα περιπλανιόμουνα...θα πλησίαζα στο ουράνιο στερέωμα

να θαυμάσω την τελειότητα των άστρων,που από μικρό παιδί έκλεινα τα μάτια μου τα
μετρούσα κι ..ονειρευόμουν'ο...

αν είχα πανιά.. σα μπρατσέρα, θα τα άνοιγα και θα ακολουθούσα τη ρότα της φυγής...θα πάλευα με τα κύματα, τους ανέμους
τις θαλασσοταραχές κι ύστερα σαν έφτανα στο πολυπόθητο λιμάνι μου, θα γαλήνευα και θα σκεφτόμουνα το επόμενο ταξίδι μου...
μα τα φτερά μου τα νιώθω αδύναμα.. αβεβαιότητα...
κι η άγκυρά μου είναι γαντζωμένη σε βράχο,  αδιάβρωτο... τροχοπέδη που σέρνεται΄ο
κι αυτός ο -φύλακας- άγγελός μου, λύγισε...... ydp

*  ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ποιήτρια Μαρία Νικολάου, για την φωτό...

μια εικόνα, λίγες λέξεις, ένα μεγάλο " ευχαριστώ"!!!

ήταν μια πολύ όμορφη φωτό και μια εικόνα που άφηνε τη φαντασία να ταξιδέψει και να...

παρασυρθεί...

κι εγώ αυτό έκανα απλά, αλλά...

η συνέχεια είναι που...

εμένα προσωπικά με έκανε να θέλω να πω κάτι...

ένα "μεγάλο ευχαριστώ" στον Ποιητή, 

χωρίς πολλά λόγια...

μερικές φορές τα παραπάνω λόγια είναι περιττά...

γιατί συμβαίνει απρόσμενα ένα κάτι τόσο απλό που σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα κι αυτό αρκεί...

 μεγάλο ευχαριστώ Vagnes !!!

δείτε τι εννοώ είτε ανοίγοντας τη φωτό είτε ανοίγοντας τον παρακάτω σύνδεσμο...

         ΦωτοΠοιήματα: bRinge .. 

προσωπογραφία...

στάθηκε σκεφτική στην άκρη της βεράντας της...ο χειμωνιάτικος αέρας της χτυπούσε το πρόσωπο και κοκκίνιζαν τα μάγουλά της απ΄το κρύο...η θάλασσα λίγο πιο κει της έστελνε με αέρινες πνοές αλμυρές σταγονίτσες να της δροσίζουν το πρόσωπο...κοίταξε μπροστά της το λευκό καβαλέτο της, σήμερα αποφάσισε να φτιάξει μια δική της προσωπογραφία...δίπλα στο τραπεζάκι, μαζί με τα χρώματα και τα πινέλα της, είναι απλωμένες διάφορες φωτογραφίες της, καμιά όμως δεν την ευχαριστεί για να την εικονοποιήσει...τρέχει στο δωμάτιό της και φέρνει τον μεγάλο καθρέφτη...τον στήνει δίπλα στο τρίποδο...κοιτάζοντας το είδωλό της μέσα σ' αυτόν θα προσπαθήσει ν΄αποτυπώσει την εικόνα της στο καραβόπανο...για ένα πράγμα είναι απόλυτα σίγουρη, θα μπορέσει να αποδώσει απόλυτα τα συναισθήματα στην έκφρασή της, μιας κι εκείνη ξέρει τι κρύβεται στα εσώψυχά της, ενώ την εικόνα της άγνωστο αν θα καταφέρει να την φτιάξει όμοια..αρκεί να βρει τα κατάλληλα χρώματα που της χρειάζονται... 
τα χρώματα ξέρει πως επικοινωνούν με την ψυχή αναταράσσοντάς την αισθησιακά, ξυπνώντας συγκινήσεις, γεννώντας ιδέες που ξεκουράζουν ή διεγείρουν προκαλώντας  θλίψη και χαρά... 
αυτό ακριβώς θέλει κι αυτή...

τώρα με το μολύβι μου και με τη φαντασία 

πλάθω κρυφά και φανερά μια όμορφη ιστορία...

καινούρια αγκάλη άνοιξε καινούρια να προσφέρει

να πάρει πίσω τα παλιά κι αγάπη να μου φέρει...

καινούρια εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω

να δείξω πως  το παρελθόν για με είν' σβησμένο...

απλώνει και παίρνει στα χέρια της λίγο κάρβουνο κι αρχίζει να χαράζει τις πρώτες γραμμές στο πανί...φτιάχνει το περίγραμμά της με μονοκονδυλιές γκρίζες δίνοντας σχήμα στη μορφή...ρίχνει κλεφτές ματιές στο είδωλο του καθρέφτη της και συνεχίζει... σκιαγραφίζει τα μάτια, τη μύτη, τα μάγουλα...πιάνει να σχεδιάζει απαλά τα χείλη της κι ύστερα... απότομα αρπάζει μεμιάς  το πινέλο της κι αποφασίζει πως πρέπει να βάλει χρώμα στην εικόνα...
βυθίζει σιγά στο θαλασσινό νερό το πινέλο κι ύστερα αγγίζει τα μάτια της προσωπογραφίας... θάλασσα απλώνεται χρωματίζοντάς τα, θαλασσινοί κυματισμοί ζωντανεύουν στις διακυμάνσεις των λάμψεων των χρωμάτων... αρμύρας σταλαγμοί ασπρίζουν στις άκριες των βλεφάρων της...σηκώνει ξανά το βλέμμα προς τη θάλασσα κι ύστερα κοιτάζει ικανοποιημένη το αποτέλεσμα στον πίνακα...ζωγραφίζει θάλασσα με θάλασσα...

περιγράφομαι και λύνομαι με μονοκοντυλιές,

χωρίς να είναι βαρετό τις χειμωνιάτικες βραδιές...

σκάλωμα στο παραθύρι μου χειμωνανθοί ανθίζουν

και στ΄αηδονιού το λάλημα την ευωδιά χαρίζουν...

κοιτάζει τα μάγουλα...το χρώμα που τους ταιριάζει πρέπει να το διαλέξει απ΄την παλέτα της ανατολής του ήλιου, σκέφτεται... στο βάθος του ορίζοντα ήδη αχνοροδίζει... πλησιάζει το πινέλο της, διστάζει μια στιγμή, το ακουμπάει και κλέβει το ροδαλό χρώμα να το βάλει στο πρόσωπο της γυναίκας του πίνακα...το απλώνει απαλά, με κινήσεις ρυθμικές σαν πρωτοφτερουγίσματα μικρού πουλιού τριγύρω από την φωλιά... αμέσως το πρόσωπο παίρνει να ζωντανεύει κι  αποκτά λάμψη και φως...

όταν είναι συγκεντρωμένη σ΄ αυτό που ζωγραφίζει, από αμηχανία μερικές φορές δαγκώνει την άκρη του πινέλου...το ίδιο κάνει και τώρα, όμως το βάζει ανάποδα στο στόμα της και ξάφνου το νιώθει πάνω στα χείλη της  αργά να κυλάει από τη μια γωνιά του στόματος στην άλλη κι οι τρίχες βάφονται με κόκκινο καρμίνι...τις κοιτάζει...σκέφτεται πως το χρώμα, λόγω της τριπλής του υπόστασής του, χροιάς, τόνου και χρωματικότητας, έχει τριπλά ισχυρότερη συμβολική ικανότητα απ’ ότι  η μορφή και η υφή...

 κι η χρωματική κατάληξη τούτη δω είναι η τέλεια απόχρωση που αποδίδει τη δροσιά και το λύμπισμα των αληθινών κερασοχειλιών της στην αποτύπωσή τους στον πίνακά της...

η αγάπη είν' το στόλισμα που όλα τα ομορφαίνει

και στο δικό σου το φιλί να χαραχτεί προσμένει...

καινούρια σκέψη και παλιά πετάγματα για σένα

κι η άλικη μου η καρδιά κρυφά χτυπά ολοένα...

η αγάπη σου τη γιάτρεψε, την έφερε στο φως της
η αγάπη σου την έπεισε πως είσαι ο άνθρωπός της...

 στα χείλη της παραμένει η σκιά μιας γεύσης γλυκιάς και στυφής συνάμα, γλυκιάς απ΄το ρόδινο φώτισμα της ανατολής, στυφής σαν της αρμύρας του θαλασσινού νερού και μιας σκέψης... της σκέψης εκείνου...τη γεύση εκείνου, μετά το μπάνιο στη θάλασσα όταν ερχόταν κοντά της ιδρωμένος... μια σκέψης που της φέρνει ανατριχίλα...

στάλες στάζουν αργόσυρτα στο ιδρωμένο στήθος

σταγόνες που έρωτα γεννούν στη σκέψη αδιακρίτως

σταλάζει η ψυχούλα μου πορφύρας άγριο μέλι

κι η γεύση απ΄τη γλύκα σου στα χείλη κολλημένη...

αφήνει ελεύθερα τα μαλλιά της να πέσουν στους ώμους της...κόκκινοι τόνοι αποχρωματισμένης καυτής λάβας  ξεχύνονται χείμαρρος μαζί με χρυσαφένιες ανταύγειες, ένα παράξενο χρώμα που όμως της ταιριάζει τόσο...ψάχνει να βρει όμοιό του τριγύρω της, οπότε αρχίζει να ανακατεύει αποχρώσεις κόκκινου απ' τα φυλλώματα των δέντρων με το πινέλο της που το αφήνει να ξεκουραστεί πάνω στην επιφάνεια  της ζωγραφιάς και προσθέτει μαγικά τις χρυσαφένιες ανταύγειες που κλέβει απ΄τις αντανακλάσεις των ηλιαχτίδων στις πρωινές δροσοσταλίδες...

καινούριος χρόνος πια για μας αρχή και μπουσουλάει

άντε να σηκωθεί κι αυτός να ρθει να περπατάει

να μας χαρίσει απλόχερα χαρά κι ευτυχία

και γω κοντά σου πια να βρω αγάπη κι ηρεμία...

ευχαριστημένη πισωπατάει ένα -δύο βήματα και κοιτάζει την τελειωμένη προσωπογραφία της με τη ζωντάνια και την υφή της φύσης...νιώθει πως πέτυχε να αποτυπώσει το τέλειο αποτέλεσμα, πέτυχε να ζωγραφίσει τον απόλυτο εαυτό της, κι είναι αυτό  που θέλει να του χαρίσει...

αφήνει τον πίνακα να στεγνώσουν τα χρώματά του, τον τυλίγει με ένα λευκό χαρτί  κι αποφασίσει πως δεν θα περιμένει άλλο, θα πάει εκείνη να τον βρει...θέλει να του τον κάνει δώρο...νιώθει πως μόνο εκείνος πρέπει να τον έχει...είναι το δικό της δώρο, για να τον ευχαριστήσει που ανέτειλε στη ζωή της και πάλι... ydp

με πνεύμα Χριστουγέννων...

 πρόσκληση της Κρινάκι σπάνιο προς όσους θέλουν...οπότε γιατί όχι, πολύ ευχαρίστως να απαντήσω κι εγώ στις παρακάτω εορταστικές ερωτησούλες...

1) Τί σημαίνουν Χριστούγεννα για σας ..???

γιορτή αγάπης κοντά σε κείνους που αγαπώ και να βρίσκομαι με τους φίλους και την οικογένειά μου.

2 )Η Άγια Νύχτα πού καί πώς θα θέλατε να σας βρεί ???? 

    Σπίτι μου μαζί με όλους όσους αγαπώ 

3) Πού θα θέλατε να πάτε αν σας δινόταν η δυνατότητα να στολίσετε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο ???(εκτός από το σπίτι σας) 

 Μακάρι να μπορούσαμε να φυλακίσουμε το πνεύμα των Χριστουγέννων σε ένα βάζο και να το ανοίγαμε κάθε μήνα --Harlan Miller

πού να το ανοίγαμε το βάζο?σίγουρα με πολλά δώρα σε κάποιο ορφανοτροφείο ή σε κάποιο ίδρυμα για παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες κι ανάγκες...

4) Πού θα λέγατε τα Κάλαντα ?? 

  στις γειτονιές σα μικρό παιδί, αλλά για καλό σκοπό, να "πιάσει τόπο"...

5 )Τί είναι αυτό πού δεν μπορέσατε να κάνετε κάποια Χριστούγεννα και θέλετε να κάνετε ??

      Χριστούγεννα στο Παρίσι στην Ντίσνευλαντ ή στο Λονδίνο...

6) Υπάρχει κάποιο άτομο πού θα θέλατε νά ζητήσετε συγνώμη για κάτι άσχημο που κάνατε και ποιο είναι αυτό ?? 

      ίσως ...αλλά όχι, όχι τα ΄χω μια χαρά με τον εαυτό μου και την συνείδησή μου...ξεχρέωσα....

7)Κάνετε Δώρα την περίοδο των Χριστουγέννων ή και εκτός της περιόδου αυτής ??

  πάντα μου αρέσει να κάνω δώρα.

8) Υπάρχει Ο Άγιος Βασίλης ?? 

     ε???!!! ναι αμέ... ο  Αη Βασίλης υπάρχει     λοιπόν κι ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει...

     για τα παιδιά όλου του κόσμου....

     αλλά και για το παιδί μέσα μας...

9) Ποια ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής σας,και ποια τα χειρότερα ως τώρα ??

    Τα καλύτερα πριν χρόνια, τα χειρότερα τα περσινά σίγουρα κι όταν έχασα παραμονές πάλι τον πατέρα μου

10) Τί σας φέρνει στο μυαλό ο Εμπενίζερ Σκρούτζ ?? 

      τον ...JIM CARREY .............
      και την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Κάρολου Ντίκενς φυσικά

11) Και τί το Κοριτσάκι με τα σπίρτα ??

      το κλάμα που είχα ρίξει όταν το πρωτοδιάβασα πιτσιρίκι 

12) Θα θέλατε να βάλετε έναν προσωπικό στόχο αυτά τα Χριστούγεννα και να τον εκπληρώσετε μέχρι του χρόνου και ποιος είναι αυτός ??

      να μπορώ να ελπίζω .. 

13) Ποιό τραγουδάκι λέτε αυτές τις μέρες ??

      το last christmas σιγομουρμουράω συνέχεια

14) Γαλοπούλα ή κάτι άλλο αυτές τις μέρες ??

      γαλοπούλα? μπλιαχ... τη γέμιση ναι...κάτι άλλο, μάλλον χοιρινό στη σούβλα

15) Τί πιστεύετε .. οι ευχές των Χριστουγέννων πραγματοποιούνται ??

     ω ναι, μου είχε πει η γιαγιά μου πως μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, ανοίγουν τα ουράνια και πραγματοποιούνται όλες οι ευχές των  ανθρώπων κι ακόμα θέλω να το πιστεύω βαθιά μέσα μου

Προσκαλέστε όσα ατομα θέλετε να απαντήσουν,εάν φυσικά το θέλουν.

              απλά όπως κι εγώ όσοι θέλουν ας απαντήσουν... 

Η αγάπη γράφεται με ήτ(τ)α ...

click image

Η αγάπη γράφεται με ήτ(τ)α.

ΕΙΝΑΙ μια γυναίκα. Σαν αιτία που κολλάει σταυρόλεξα κι όλο ακυρώνει. Το λίγο φως που είχε υπάρξει πριν το έκανε σπίτι και εκεί απλά κατοικεί ατενίζοντας αποχρωματισμένες αναμνήσεις.

Γεννούσε η σκέψη της πεθαμένες ιστορίες σαν  ξεβράσματα ψυχής, σώματος και κατάπινε.  Αργά κατέβαιναν μέσα τα θαύματα: η αμίλητη αγωνία της αγάπης. Η ανίκητη πάλη με το σκοτάδι. Ο τρόμος της καθαρής όρασης. Δεν θέλει να δει.

Οι εντός κορυφές είναι σαν τις ψυχές: μπορείς να κρεμαστείς για λίγο από πάνω τους, αλλά δύσκολα τις αντέχεις.

Φοράει μάσκα και από κάτω άλλη. Μετά άλλη. Άλλη. Το πρόσωπό της σαν πούδρα, δεν βρέθηκε ποτέ. Μόνο φλούδα - άδειο προκαλούσε. Και ξοδευόταν στον αέρα επίσημα. Χωρίς χλωρίδα και πανίδα ζωής.

ΠΗΓΕ και ήρθε και στάθηκε κι όπως τα δέντρα λύγιζε, να συναντήσει το περαστικό φως. Πάνω σε  σπόρια από σοκολάτα αμύγδαλο. Ένας απαθής θρίαμβος με φυλαχτά ήταν κρεμασμένος απ' τον λαιμό της και βάραινε. Με φόντο την Ακρόπολη όλο βάραινε. Σαν μουσική πολυκαιρισμένης όπερας.

Οστρακωμένη πάνω στον χρόνο, πέτρα σκληρή. Σισύφεια. Μόνο η λύπη μετακινούσε και γυάλιζε σαν αρπακτικό «με τρομερές συνέπειες». Θα την έλεγες χωρίς ζωή, κομματιασμένη.

ΓΙΑ να γράφεις όπως ακούς μουσική, όπως ψάχνεις δίσκους, όπως οδηγείς, όπως χορεύεις. Και έκανε. Δύο άσσοι ενός μισοτελειωμένου μήνα, σαν άδεια, παγωμένα πόδια, τον είχαν υποδεχτεί. Γενέθλιος μήνας. Οριστικός. Που βράδιασε ζωή μέσα σε μια κάρτα. Μέσα σε λίγο καιρό.

Τώρα περπατάει στη γη, με ανάγλυφο βήμα. ΄Ο,τι βαδίζει, αποτυπώνεται. Σε όλη τη μετά ζωή θα υπάρχει αυτό το κρυφό παραπάτημα που ζει. Θα υπάρχει στη σιωπή. Η νικημένη  θλίψη που πεθαίνει την αγάπη στη φωλιά της. Να ζει στη σιωπή.
Μόνο επιφανειακά πάνω απ΄τις μάσκες κάπου-κάπου βλέπει ν΄ανατέλλει κι από μια ρυτίδα, μια ακόμα ήττα; Μα εκείνη τις αγαπάει, αξίζει τον κόπο καθεμιά τους.

ΗΘΕΛΕ να διπλώσει τον πόνο της και με τον τρόπο αυτόν που ξεκληρίζονται όσοι πιστεύουν ότι η αγάπη... Ενώνεται. Λες και είχε ανοίξει κάποια βουβή τρύπα και μέσα εκεί χυνόταν σαν λύπη. Αυτός έμπαινε για να ζει και τη σκεπάζει. Εκεί σαν σε σπάνια αρρώστια αγωνίζεται. Και διαταράσσεται η τάξη του κόσμου και σκορπίζεται, αλλά με μια περίεργη εμμονή να επιμένει αγάπη. Διαμέσου των άλλων ανθρώπων συνεχίζεται ο θάνατος του ανθρώπου.

ΘΑ έρθει, όμως, ο επιστήθιος καιρός που το τέλος... Και ο κόσμος αυτός θα περάσει με τη λύπη καρφωμένη στα μάτια του, αλλά με πλούτο πολύ. Πάνω στο γυμνό δέρμα θα έρθει ο καινούργιος να κολλήσει και έτοιμος από μαρτύριο θα αφοσιωθεί.

Παρουσιάζεται και συνεχώς ξημερώνει. Μέχρι η αγάπη. Μια δίκαιη ανάμνηση στο κορμί του. Η νύχτα να νικηθεί. Ποτέ άλλοτε τέτοια ήττα να διεκδικεί τον καινούργιο κόσμο με τη λευκότητά της.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ, πάντα ένας καθρέφτης απλώνεται σαν μοίρα. Θα απαλλάξει τα γεγονότα απ' το χρέος τους. Τους ανθρώπους από αυτό που εξακολουθούν να σημαίνουν. Θα διατηρήσει το ίδιο όνομα σε άλλο σώμα. Θα συνεχίσει να έχει αυτή την περίεργη εμμονή να επιμένει αγάπη. Θα συνεχίσει. Και η νίκη αυτή θα γράφεται με ήτα.

Σ. Σταυρόπουλος

- ένα παράξενο κείμενο, που μου τράβηξε την προσοχή ο τίτλος του αρχικά...δημοσιευμένο στην ελευθεροτυπία.

κρεσέντο χαρτοπαίγνιου
με τράπουλα σημαδεμένη...

οι παίχτες - αντίπαλοι 
της μιας οικογένειας,

δίπλα-δίπλα  κι απέναντι...

χαρτιά ανακατωμένα

στης τσόχας το τραπέζι'

κι ο άσσος στο μανίκι 

              ξεθωριασμένος........ ydp

click

όνειρο που ξέφυγε απ΄τη σκιά...

Γυρίζει γύρω-γύρω θυμωμένος σα θεριό κλεισμένο σε κλουβί, μπουχτισμένος απ' το άχτι για την πίκρα  της ζωής του...πόσες φορές πέθανε?...δυο- τρεις φορές πέθανε...νιώθει σαν να πέθανε μέχρι τώρα, αλλά, όχι τελικά ζει κι αναπνέει...όταν τσιμπάει το χέρι του δυνατά νιώθει πόνο, άρα ζει...κι όταν εκείνη ξεφεύγει απ' τη σκιά που κρύβεται, τον πλησιάζει, βάζει τα χέρια της γύρω του, τον κλείνει στην αγκαλιά της  και στολίζει με φιλιά το λαιμό του, τότε νιώθει την ανάσα του να βγαίνει απ' τα μύχια της ψυχής του και να γίνεται παλμός κι ανασασμός, άρα ζει... και τότε αρχίζει να κλαίει, σιγανά, πνιχτά, δεν ακούγεται... ξεπηδά μέσα απ΄τα λαγούμια της καρδιάς του το δάκρυ και ξεχύνεται...τους πλημμυρίζει... ξεφεύγει μακριά...κι εκείνος προσεύχεται για την αγάπη του αυτή, κάτι μέσα του του λέει δυνατά, του φωνάζει, το νιώθει πως γι΄αυτήν θα πεθάνει για μια τελευταία φορά... έτσι μόνο μπορεί να την βρει και πάλι όταν η σκιά θα την αρπάξει και θα την κρύψει στα πέπλα της...
Αρχίζει να περπατά μαζί της για κάπου μακριά...ο ήχος των βημάτων τους ένα ξόρκι κάνει τα πάντα για να βρίσκονται μαζί, δίπλα-δίπλα, σιωπηλοί, καθώς χάνονται μακριά στο ερημικό μονοπάτι... εκείνος άοπλος, χωρίς πανοπλία, χωρίς φυλαχτά, χωρίς ξόρκια... η αγάπη του κι ο ίδιος... μόνος...το όνειρο έγινε πραγματικότητα...ξέφυγε απ' τη σκιά... φώναξε...

μια κραυγή σπάει τη σιωπή...πέφτει στα γόνατα μπροστά της, την εκλιπαρεί' την βλέπει να φεύγει καθώς το φως δύει σιγά-σιγά κι η σκιά της τον αφήνει και προχωράει μόνη της και χάνεται...ουρλιάζει απ΄τη θλίψη...θέλει να την ακολουθήσει, να μείνει μαζί της, να παραμείνει δίπλα της σκιά στη σκιά της, σκιά παίρνοντας πνοή απ' τη δική της σκιά...σταγόνες απ΄το φαρμάκι στα χείλη του του προσφέρουν αυτό που  θέλει τόσο πολύ με όλο του το είναι, να ενωθεί μαζί της παντοτινά' με κείνη που ταξίδεψε για άλλες διαστάσεις παίρνοντας μαζί της όλες τις εκφάνσεις της δικής του ζωής...να γίνει ένα με το όνειρο...για πάντα.......ydp

"ΟΧΙ" - 28 Οκτωβρίου 1940 // 70 χρόνια μετά ..........?!!

«Κάποτε λέγαμε πως οι Έλληνες πολεμούν σαν Ήρωες, τώρα θα λέμε πως οι Ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!» (Τσώρτσιλ) 

 

Η Σημαία μας...

το ιερό σύμβολο, το "ιερό πανί", που ποτίστηκε με το αίμα τόσων αγωνιστών στο διάβα των αιώνων... που εμπνέει ανθρώπους κάθε ηλικίας, που αντιστέκονται, μένουν όρθιοι, αγωνιούν για τις αιώνιες αξίες και μάχονται για τα αθάνατα ιδανικά, αυτά, που γεννήθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο και
διατηρήθηκαν με θυσίες...

μονόλογος...

******************

ηθοποιός... κλεισμένη στο καμαρίνι μου, λίγο πριν την παράσταση, προετοιμάζομαι... αφήνω πίσω μου όλη την αλήθεια της πραγματικότητάς μου, φοράω το ψεύτικο προσωπείο της θεατρίνας... ή μήπως δεν είναι τόσο ψεύτικο?...

μακιγιάρω το πρόσωπό μου με επιμέλεια στα χρώματα και στις απαιτήσεις του έργου, μπαίνοντας στο πετσί του ρόλου μου... επιδερμίδα καλυμμένη με τόνους πούδρας, να κρύψει τις ατέλειες, και ματιά έντονα βαμμένη με κάρβουνου σκιά' πρόσωπο που φαντάζει αλαβάστρινο, περασμένο με λούστρο επιλεκτικής μνήμης... 

κουδούνι πρώτο... ντύνομαι το κοστούμι του ήθους... κρατώ μέσα μου  τα λόγια του έργου, αρχίζω να τα συλλαβίζω και στη συνέχεια να τα απαγγέλλω αβίαστα,  αποδίδοντας κι αποτυπώνοντας στο μυαλό μου το νόημά τους, για να κατανοήσω το μονόλογό μου... νιώθω τις λέξεις ν' ανεβαίνουν απ΄τα βάθη του είναι μου, χορεύουν ακατάστατα μπρος στα μάτια μου, ανακατεύονται, μαλώνουν χωρίς σειρά καμιά στη συνέχεια'  ποια ήταν στην αρχή και ποια στο τέλος?... σεντόνι κάτασπρο απλώνεται μπροστά μου, τυλίγοντας την μνήμη μου' αγχώνομαι... οι λέξεις τώρα αγριεμένες προσπαθούν να κατακτήσουν και να επιβληθούν η μια στην άλλη στην αρένα της σκέψης μου... το νόημά τους αιωρείται σε κενό αέρος... βλέπω το είδωλό μου στον καθρέφτη απέναντί μου να με κοιτάζει σαν χαμένη... ανάβω ένα τελευταίο τσιγάρο, ο καπνός του μπλέκεται στα μαλλιά μου' σφαλίζω για λίγο τα μάτια, αυτοσυγκεντρώνομαι... ακουμπάω το κεφάλι στον  δεξί μου ώμο, ύστερα στον αριστερό και μετά το αφήνω να πέσει χωρίς βάρος σχεδόν, προς τα πίσω...  το τσιγάρο καίει τα σωθικά μου.... 

κουδούνι δεύτερο...Ο μονόλογός μου αναβλύζει συντριβάνι απ΄την ψυχή μου και ξεχύνεται χείμαρρος μεμιάς απ΄ τα χείλη μου... και γω βρίσκομαι ξαφνικά πιασμένη στα δίχτυα μιας καλοστημένης παγίδας... νιώθω  να απογειώνομαι τη μια στιγμή, αιωρούμενη πάνω απ΄την άκρη του γκρεμού  κι απότομα σαν κάτι να με τραβάει να με καταβαραθρώσει... η ματαιοδοξία μου... μόνη πάνω στη σκηνή, προσπαθώντας να αποδώσω το τέλειο, χωρίς μέτρo σύγκρισης και τα μάτια όλων των θεατών στραμμένα πάνω μου' άραγε να ΄ναι τόσο εύκολο το χειροκρότημα???...

μόνη πάνω στη σκηνή?? χωρίς συμπρωταγωνιστή, κανένα συμπαίκτη δίπλα, καμιά βοήθεια?... κι όμως, όχι απόλυτα μόνη... αντιμέτωπη με τον  χειρότερο κριτή, τον απαιτητικότερο θεατή, τον ίδιο μου τον εαυτό, στο πιο δύσκολο έργο,  τεχνικής κι αυτοσυγκέντρωσης... με παρατηρεί να προσπαθώ απεγνωσμένα να εκφραστώ  και μορφάζει επιδεικτικά και συνάμα, γελάει ειρωνικά, χωρίς τύψεις... κανείς για να  μου δώσει την παρακάτω ατάκα... πρέπει να  βρω ξανά τον δρόμο μόνη μου...
το τσιγάρο τελειώνει σιγά-σιγά, η αυτοσυγκέντρωσή μου διαλύεται για μια στιγμή' το σβήνω...
τους ακούω τώρα, διάχυτες φωνές απόμακρες λίγο, να με καλούν ν΄ανέβω στο σανίδι, η παράσταση δεν  περιμένει...
κι υπάρχουν απαιτήσεις, πολλές απαιτήσεις... πρέπει να πετύχω το απόλυτο... να μείνει αξέχαστο...  

το αξέχαστο είναι  άραγε αρκετό?…

η μνήμη... δεν αντέχεται η μνήμη... κάθε της μέρα με ξυπνά αταίριαστη θαρρείς σε ό,τι υπάρχει... κι εγώ θα πρέπει να αποδώσω άψογα το ρόλο μου σε αρμονίας συνταίριασμα...

στο φουαγιέ της συγκεκριμένης μονόπρακτης παράστασής  μου περιμένεις να χτυπήσει το τρίτο κουδούνι... μ΄ ένα καταραμένο τσιγάρο στο χέρι κι εσύ, που το καπνίζεις από αμηχανία περισσότερο..........ydp

Συνέπεια

______________________

"Μα εγώ,ο Νους,με υπομονή,με αντρεία,νηφάλιος, μέσα στον ίλιγγο,ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια,ρίχνω γιοφύρια,ανοίγω δρόμους,οικοδομώ την άβυσσο." {Καζαντζάκης}

_____________________________________

Όταν ήμουν μικρή φανταζόμουν τις αφηρημένες έννοιες να κατοικούν σε διάφορα σημεία του σώματος: 
η μελαγχολία κατοικούσε στο στήθος , η ψυχή κατοικούσε στο σαγόνι. Η τρυφερότητα στους καρπούς. Η οικειότητα στο λαιμό. Ο θυμός βρισκόταν ανάμεσα στα φρύδια. Η χαρά χαμηλά στο στομάχι.


Όταν ήμουν μικρή οι μέρες μου είχαν χρώματα:
η Δευτέρα ήταν θαλασσί, η Τρίτη κίτρινη, η Τετάρτη πορτοκαλί, η Πέμπτη  σκούρο καφέ κι η Παρασκευή βυσσινί. Το Σάββατο ήταν μοβ κι η Κυριακή κατακόκκινη. Κι όσο νύχτωνε γινόταν γκρίζα. Μετά μαύρη, μέχρι που ξημέρωνε και πάλι μια θαλασσί Δευτέρα...


Όταν ήμουν μικρή το Ψ ήταν αριθμός και το 8 γράμμα.Το ίδιο και το Ε με το 3... Όσες φορές κι αν με διόρθωναν, αρνιόμουν πεισματικά να παραχωρήσω είτε το ένα είτε το άλλο στην αντίπαλη ομάδα...


Όταν ήμουν μικρή, τα βράδια φανταζόμουν πως το κρεβάτι μου ήταν μαγικό και πετούσε πάνω από την πόλη. Αποκοιμιόμουν χαζεύοντας την πόλη από ψηλά με μια καθησυχαστική ανάμεικτη αίσθηση κινδύνου και ασφάλειας...

Τώρα που δεν είμαι πια μικρή, οι αφηρημένες έννοιες κατοικούν στα ίδια σημεία του σώματος, οι μέρες μου έχουν τα ίδια χρώματα με τότε, με μια ανεπαίσθητη γκρι σκιά όμως... μου παίρνει λίγο χρόνο να εντοπίσω το ψ, το ε το βρίσκω πιο εύκολα, στα γράμματα όταν πληκτρολογώ και φαντάζομαι ακόμα ιπτάμενα κρεβάτια για να κοιμηθώ...

Κι αν με παρηγορεί κάτι σ' αυτή τη σκέψη είναι πως στο τέλος κάθε νοητής αναδρομής μέσα μου, όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τις ίδιες αυτές φράσεις.......

Πηγή 

Τι είναι ποίηση?

"Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει,

και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε".


Παραλλάζοντας αυτή τη σημείωση του Πωλ Βαλερύ, η οποία παραπέμπει αμέσως στον Ποιητή και στην Ποίηση, θα λέγαμε: "Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τι γράφει, γιατί γράφει και τι είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δεν θα έγραφε".
Κι εγώ τώρα δεν ξέρω να σας πω τι είναι Ποίηση και γιατί γράφω ποιήματα. Πολύ περισσότερο δεν ξέρω να σας πω σε τι μας βοηθάει η Ποίηση και ποιος είναι ο σκοπός της.
Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής. Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, είτε τον πάει στον Ουρανό, είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.
Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή. 'Οπως ο έρωτας κρύβει αυτό που μας κάνει ερωτευμένους.
Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; 'Η μήπως πράξη απόγνωσης; 'Η μήπως και τα δύο; Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης.
Για την ποιητική πράξη έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα. Και από τους ίδιους τους τεχνίτες και από τους θεωρητικούς. Πολλές φορές οι Ποιητές προσπάθησαν να διατυπώσουν τον ανύπαρκτο ορισμό της Ποίησης, σα να κοίταζαν σ' έναν καθρέφτη όπου δεν έβλεπαν το πρόσωπό τους, αλλά το απόλυτο κενό.
Σταχυολογώ πρόχειρα:
Η ποίηση είναι η αναζήτηση του ανεξήγητου
Στήβενς
Η ποίηση αρχίζει πάντα, όταν κάποιος που πρόκειται να γίνει ποιητής, διαβάζει ένα ποίημα.
Μίλτον
Η ποίηση μας δημιουργεί την εντύπωση, όχι πως ανακαλύψαμε κάτι καινούργιο, αλλά πως θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε ξεχάσει.
Μπράντλεϋ
Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Καρυωτάκης
Η ποίηση είναι ένας φασιανός που χάνεται στους θάμνους
Στήβενς
Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.
Σεφέρης
Η ποίηση υπαγορεύεται από ένα δαιμόνιο, αν και θα ήταν υπερβολή να το χαρακτηρίσει κανείς αγγελικό.
Ζεζλάβ Μίλοζ
Η ποίηση είναι έκφραση, αν ένας στίχος είναι έκφραση, αν καθένα από τα μέρη που απαρτίζουν ένα στίχο, κάθε μία λέξη, είναι εκφραστικά μόνα τους.
Κρότσε
Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.
Αναγνωστάκης
Η ομορφιά καραδοκεί. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών.
Μπόρχες
Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.
Εμπειρίκος
Η ποίηση αρχίζει με την επίγνωση εκ μέρους μας όχι της Πτώσης, αλλά του ότι πέφτουμε.
Μπλουμ
'Οταν διαβάζουμε ένα καλό ποίημα, φανταζόμαστε πως κι εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας.
Μπόρχες
Η ποίηση ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό.
Πλάτων
Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα.
Έλιοτ
Η ποίηση είναι η πιο πυκνή μορφή προφορικής έκφρασης.
Πάουντ
Η ποιότητα ενός μεγάλου ποιητή είναι πανταχού παρούσα και πουθενά ορατή σαν μία ξεχωριστή συγκίνηση.
Κόλεριτζ ή Ντε Κουίνσυ
Αν κάποιος μάθει καλά ελληνικά, μπορεί να βρει σχεδόν "ολόκληρη την ποίηση" στον Όμηρο.
Πάουντ
Είναι παράξενο πως γράφει κανείς ποιήματα.
Σεφέρης
Οι ποιητές όλων των εποχών έλαβαν μέρος στη συγγραφή ενός Μεγάλου Ποιήματος αενάως εν εξελίξει.
Σέλλεϋ
Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το απρεπές: Φανερώνονται πράγματα που δεν ξέραμε πως τα κρύβαμε μέσα μας και τρομάζουμε σα να είχε ξεπηδήσει μια τίγρης και στεκόταν μπροστά μας στο φως τινάζοντας την ουρά της.
Σέσλαβ Μίλοζ
Όλη η ποίηση είναι ποίηση πειραματική.
Στήβενς
Η ποίηση είναι η αιτία που φθείρει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι.
Πλάτωνας
"Διο ευφυούς η ποιητική εστίν ή μανιακού. Τούτων γαρ οι μεν εύπλαστοι οι δε εκστατικοί εισίν".
(Η τέχνη της ποίησης είναι έργο του προικισμένου μάλλον παρά του μανιακού καλλιτέχνη, γιατί ο πρώτος είναι ο επιδέξιος μιμητής, ενώ ο δεύτερος κατέχεται από ενθουσιασμό και του λείπει η ψυχική ηρεμία).
Αριστοτέλης
Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος όπως ανεξάντλητες είναι οι άπειρες αισθήσεις που μας υποβάλλει η Ποίηση. Θα σταματήσω εδώ. Και θα  κλείσω με μια φράση του Πεσόα:
Ο άνεμος φυσάει
έτσι όπως τον άκουσε ο Όμηρος
ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ 

Πηγή 

Ποιον ενδιαφέρει η ποίηση σήμερα?

...........η εποχή μας  χαρακτηρίζεται από το πνεύμα του μεταμοντέρνου, από αυτό που περιγράφεται ως διάβρωση του υποκειμένου και της ταυτότητας, ως διάλυση των συνεκτικών οραμάτων, με λίγα λόγια από την κυριαρχία του απόλυτου σχετικισμού, όμως η ψυχή της, που βρίσκεται βαθύτερα απ' ό,τι το πνεύμα της, ποθεί την ακεραίωση, την επανασύνδεση του προσώπου με κάτι που το υπερβαίνει, την επαναμάγευση που προσφέρει ο συλλογικός μύθος ή το κοινωνικό όραμα. Ακόμα επειδή η λογοτεχνία εκφράζει τα βάθη της ψυχής του ανθρώπου και επειδή η επιθυμία της ακεραίωσης είναι ένα αίσθημα διαρκές, διαχρονικό και αδιάπτωτο (είναι το βασικό αίσθημα που εκφράζει η λογοτεχνία, και ο λόγος ύπαρξής της), η ανάγκη αυτό το αίσθημα να εκφραστεί είναι σήμερα ισχυρότερη από ποτέ.

......................................

οι ποιητικές συνθήκες σήμερα δεν είναι ευνοϊκές για τους ποιητές. Ο ποιητικός λόγος, καθώς ο ελεύθερος στίχος έχει, όπως όλα δείχνουν, εξαντλήσει τις δυνατότητές του - πράγμα που ήταν αναπόφευκτο -, βρίσκεται σε κρίση............

Πηγή 

** να προσθέσω απλά εγώ με την γενικότερη οικονομική κρίση που επικρατεί σήμερα και η ποίηση και η λογοτεχνία πλήττονται άμεσα και σοβαρά... όσοι μπορούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι αυτό μέσα από το διαδίκτυο που έχει ιδιαίτερη εξάπλωση κι απήχηση είναι υπέρ τους.........