Aπομεινάρια.. { ο ρυθμός όταν γίνεται χρώμα, αποκτά νόημα..}

..κατηφορίζω στο σταθμό κι η μουσική μέσα μου και γύρω μου, που ακούγεται, μπερδεύεται με τις ανακοινώσεις..
μαζί με τις σκέψεις μου και τα λόγια σου......
πόσα λόγια!..
πόσες λέξεις, πόσες εικόνες, πόσες στιγμές..
ζωγράφισες και χρωμάτισες μέσα μου..
πάνω στην καρδιά μου.......



μυστήριο..
πετώντας μια πινελιά δεξιά, μια αριστερά, μερικές εκεί στη μέση και λίγο πιο πάνω' και εκεί πιο κάτω λίγο, που υπάρχει ένα διάφανο κενό, για να γεμίσει ο καμβάς.....
και μετά, οι λέξεις, οι συλλαβές, προτάσεις ολόκληρες, σε σειρά ή κι ανάκατες, η μια κοντά στην άλλη, η μια μετά την άλλη.....



στροβιλίζονται τώρα, σ ένα χορό ανελέητο μπροστά στα θολωμένα μάτια μου..
μουντζουρώνονται..
μικρές μουντζούρες πάνω σε λευκό χαρτί..
τόσες όσες να μπορούν να το τρυπήσουν αδέξια...
όπως  φορές, ακυρώνουμε κι εμάς τους ίδιους.. " τρυπώντας" μας, αδέξια...
αγγίζοντας τα όρια..τα όρια του εαυτού μας.....
κι όλα αυτά δίπλα στις πολλές λέξεις..δίπλα στις πολλές φορές...
φορές, που επικυρώνουμε..
επικυρώνουμε τον εαυτό μας....περίτεχνα...με λεπτομέρειες..
απεικονίζοντάς τον.. 
σαν ένα λουλούδι, με την ομορφιά της ωριμότητας..
ολάνθιστο !........

φλυαρώ..
σιωπηλά ξανά..
με τις σκέψεις μου..
φλυαρία..μόνο φλυαρία..
λυπάμαι για την τόση φλυαρία.........

ανεξήγητο πως μιζεριάζουν κι ασθενούν οι σκέψεις..ίδια με τα λόγια πάνω στις περιγραφές..
όταν τα τσακίζει η δίνη του χρόνου, πάνω στους βράχους της καθημερινότητας..

και τα χρώματα αναστέλλουν τις φιγούρες της θύμησης..
και η μουσική εγκαταλείπει τα ίχνη της προκαλώντας.. αναζητώντας τρόπο φυγής..
μάταια.......
η ζωή, η δίνη, ο χρόνος κι η καθημερινότητα μένουν.....
συνεχίζουν..............

η ζωή... ναι, η ζωή... άδικη που είναι η ζωή... άδικο που και τούτη τη φορά - και με μας - , ακολούθησε σιωπηλά τη ροή της...
αφήνοντας παγωμένες τις ανάσες μας πάνω στα τζάμια..



........και τόσα ( πόσα..) μα πόσα απομεινάρια από τα περασμένα....

Του Έρωτα Μέγα Κακό...

Επιστρέφω σπίτι, με περιμένει έξω από την πόρτα. Καθισμένη πάνω στη βαλίτσα της και περιμένει.

Τρεις μέρες πριν την αποχαιρέτησα. Σχετικά εξημμένη, έφευγε με κάποιον για τα νησιά. Της το είχα επισημάνει. Όχι δεσμεύσεις πρόωρες. Μείνε για λίγο μόνη σου. Ασφαλίσου. Και αν νιώσεις μοναξιά,τις νύχτες όποιον θέλεις. Αλλά για λίγο. Χωρίς κουβέντες. Δυο ώρες-μετά αρχίζει η λύπη. Λίγο να σου πει ο μικρός πως είναι ορφανό,τέρμα. Αυτά είναι για δεσμούς. Δεν έχει άλλες δυο ώρες το μεθεπόμενο βράδυ. Εκτός κι αν έχεις κέφια για λυπημένες, τρυφερές αγκαλιές. Να την τώρα. Έξω από την πόρτα. Την κερνάω Σαπόρο και ασπιρίνες. Φτιάχνω κάτι να φάμε. Μίλα μου,της λέω. Τι συνέβη έξω από όσα ξέρω. Αγκαλιάζει τους ώμους της. Ποστάρει τη φωνή της. Ακόμα και μπροστά στην καλύτερή της φίλη προετοιμάζεται. Για έναν καθωσπρέπει μονόλογο. Αδιόρθωτη. Διακοπές, λέει. Έσφιξα τα δόντια. Πήγα. Δίπλα μου, σώματα ωραία, αρχαίων ηρώων. Ανώφελο. Μόνο αυτός υπήρχε. Πρωί στην παραλία. Κανένα νόημα. Μόνο αυτός. Και να τον σκέφτομαι κάθε δέκα δευτερόλεπτα...[...]

Το λάγνο ψέμα του και η πιο σκληρή αλήθεια του. Το ίδιο βράδυ. Τον αγαπώ. Δωμάτιο ξενοδοχείου. Έξω μια σκέτη ζωή. Χωρίς αυτόν, κανένα νόημα. Τόχου μπόχου το λένε στα Εβραϊκά. Κόσμος χαοτικός, ασυνάρτητος. Σκότη και άβυσσος. Κοντά δυο χρόνια. Μόνο αυτός. Λεπτός, κορδόνια λυμένα. Ώμοι σκυφτοί, πού και πού το θυμόταν, έστρωνε την πλάτη του. Μπαίνει με ένα φως απίστευτης πραότητας στο σπίτι μου. Φωταγωγεί. Τον ερωτεύομαι. Τον στέφω. Τον εξοργίζω. Τον θέλω. Δεν τον θέλω. Δεν τον μπορώ. Ακραία, απόλυτη βία ο έρωτας. Πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου.[...]
Προσπάθεια για πρόβα ζωής μακριά του. Μακριά του. Φιλότιμη προσπάθεια. Επί ματαίω προσπάθεια. Χωρίς αυτόν πρόβα βυθού, θα προσπαθήσω κι άλλο[...]
Στρίβω στη γωνία, ακούω. Το πρώτο τραγούδι της αδέξιας κασέτας που του χάρισα."  Σκύβεις λύνεις τα κορδόνια μ' ανοιχτό πουκάμισο και η αύρα σου με στέλνει μέχρι τον παράδεισο...". Συνωμοσία.[...].

Ακυρωμένη από ασάφεια και τον έψαχνα. Τι ήμουν γι' αυτόν. Γιατί μου άργησε τα χατίρια μου και τώρα έρχεται και μου λέει. Αφού του τα ζήτησα στην ώρα τους. Για να αποκλείσω το δρόμο. Όπως υποψιάστηκε. Και άξεστα το είπε. Δεν του τα ζήτησα? Τι δεν πήγε? Ό,τι και σε όλη την ανθρωπότητα. Οι κώδικες. Άλλους αυτός, άλλους εγώ.[...]

Παντού να το πω. Φώναξέ τες όλες. Να μάθει όλος ο χορός τα λόγια. Και πως το μεγαλειωδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο. Μου άργησε το χατήρι μου. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Κάποιος άλλος. Που δεν θα τον αγαπώ. Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια. Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις. Αυτό είναι όλο.[...]

Και ένα βράδυ θα κρυφτώ μόνη μου στο κρεβάτι, θα είμαι ήρεμη σαν πεθαμένη. Τότε θ' ανοίξω τα κλειστά του γράμματα. Αδύνατον ακόμα. Η παιδική του φωτογραφία στο κομοδίνο μου. Θα τη γυρίσω για λίγο ανάποδα. Να μη με δει να κλαίω.[...]
Της έφερα δεύτερη μπίρα. Της έβαψα τα νύχια των ποδιών. Ξάπλωσε στο κρεβάτι, αγκάλιασε τους ώμους της. Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν, δεν έχει κανέναν.

Μαλβίνα Κάραλη.

 

«Στο ακρογιάλι της ουτοπίας»

Έχω γνωρίσει στη ζωή μου αρκετούς ανθρώπους, που έψαχναν απεγνωσμένα την ελευθερία της ψυχής τους. Πέρασαν βουνά, θάλασσες και ποτάμια, μοναχικοί καβαλάρηδες πάντα, εραστές μια χίμαιρας που την είχαν βαφτίσει ελευθερία.
Αυτού του είδους οι άνθρωποι μοιάζει να ψάχνουν τελικά για την παγίδα τους.
Μοιάζει να ψάχνουν, κάπου να αιχμαλωτιστούν.
Κάπου να χαρίσουν, κάπου να πετάξουν, την ελευθερία που ήδη κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν.
Μερικοί, μπαίνουν σε ναρκοπέδια και χάνονται.
Άλλοι βρίσκουν τη μεγάλη παγίδα και παγιδεύονται.
Ολότελα. Για πάντα.
Μόνο που δεν παραδέχονται ποτέ, πως εκεί που έφτασαν, είναι παγίδα.
Της δίνουν απλώς μια άλλη ονομασία. Χρέος, ας πούμε. Θυσία. Αποστολή.
Έτσι για να μπορούνε δηλαδή, άμα λάχει, να φοράνε το καπελάκι τους, στραβά.



Αλκυόνη Παπαδάκη

παιχνίδι από τις γειτονιές στις ιστοσελίδες...ΑΜΠΑΡΙΖΑ

Θυμάστε ένα παλιό παραδοσιακό παιχνίδι που παίζαμε παιδιά στην αυλή του σχολείου ή και στις γειτονιές μας και λεγόταν Αμπάριζα (ορμητήριο)?

Χωριζόμαστε σε 2 ομάδες με ίσα άτομα και ετοιμάζαμε την αμπάριζά μας και δίπλα τη φυλακή, το χώρο που βάζαμε τους παίχτες που φυλακίζαμε. Η αμπάριζα σχεδιαζόταν με ένα κύκλο 3-4 μέτρα διάμετρο. Η φυλακή ήταν τετράγωνη. Οι 2 αμπάριζες απείχαν μεταξύ τους 20 ή 30 ή 40 μέτρα.

Το παιχνίδι άρχιζε. Ένας τυχαίος παίχτης της Α΄ ομάδας έβγαινε τρέχοντας προκλητικά στο χώρο ανάμεσα στις 2 αμπάριζες. Ένας παίχτης της αντίπαλης ομάδας έτρεχε να τον σκλαβώσει, να τον πιάσει. Ο πρώτος υποχωρούσε, γιατί σκλαβώνεται αν τον πιάσει ο άλλος που έφυγε μετά από αυτόν από την αμπάριζα της ομάδας του, όμως τότε άλλος παίχτης της Α΄ ομάδας έβγαινε να καλύψει τον πρώτο.

Έτσι έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλο οι παίχτες και προσπαθούσαν να πιάσουν αυτούς που είχαν βγει. Ενώ πολλοί ξαναγύριζαν να ανανεώσουν τη φωτιά τους. Όποιος πιανόταν και σκλαβωνόταν, πήγαινε στο χώρο που είχε οριστεί για τους σκλάβους. Εκεί περίμενε κάποιον από την ομάδα του να τον ξεσκλαβώσει. Όμως και η ομάδα που είχε μερικούς σκλάβους έβαζε παίχτες της να προσέχουν τους σκλάβους.

Νικήτρια ήταν η ομάδα που θα φυλάκιζε όλους τους αντίπαλους παίχτες.

Μεγάλη προσβολή θεωρούνταν αν ο αντίπαλος παίχτης εισχωρήσει, χωρίς να τον πιάσουν, στην αμπάριζα της άλλης ομάδας και πάει εκεί τη φωτιά τους.

Και για να γελάσουμε και λίγο, θυμηθείτε την αξέχαστη, αξεπέραστη ατάκα του Θ.Βέγγου από γνωστή ελληνική ταινία, που είναι σχετική...

"Απόψε, σήμερα και χθες όλες οι πόρτες ειν' κλειστές κι εγώ είμαι απ ' όξω και μες το θάμπος το θαμπό παίρνω αμπάριζα να μπω και με πετάνε όόόξω"...

Να παραλλάξουμε λίγο αυτό το παιδικό παιχνίδι και να το προσαρμόσουμε σε παιχνίδι της μπλογκογειτονιάς μας, για να ελαφρύνουμε λίγο τη διάθεσή μας λόγω σαββατοκύριακου και να διασκεδάσουμε?... όσοι βέβαια θέλουν...

 Ας δοκιμάσουμε λοιπόν να βγούμε κι εμείς στο δρόμο...  
Εξηγώ περισσότερα. Βάζω τον στίχο από κάποιο ποίημα  όποιο θέλω... ή πιο εύκολο ίσως, από ένα τραγούδι π.χ.
"Κούρσα θανάτου μια νύχτα ΣΑΒΒΑΤΟΥ". 
Η λέξη με τα κεφαλαία γράμματα πρέπει να υπάρχει στο στίχο του επόμενου τραγουδιού
π.χ. "Κάθε βράδυ του Σαββάτου ΚΛΑΙΩ κι είμαι του θανάτου". 
Η λέξη που θα συνεχίσει το παιχνίδι είναι το ΚΛΑΙΩ... βρίσκουμε στίχο από άλλο τραγούδι που θα έχει μέσα τη λέξη ΚΛΑΙΩ...και...

Δεν ξέρω αν θέλετε να χωριστούμε σε δύο ομάδες, για να είμαστε μέσα στο πνεύμα της αμπάριζας...και να βάλουμε δυο μπλογκ για αμπάριζες και να συναγωνίζονται -το σωστότερο αυτό θα ήταν- ή αν θέλετε να παίξουμε μόνο  σε ένα -έτσι το έχω δει να γίνεται μέχρι στιγμής, οπότε θυμίζει περισσότερο σκυτάλη, αλλά τέλος πάντων...-πείτε μου και το αλλάζουμε...  
το ξεκινάω και προσθέτω τους υπόλοιπους που θα συμμετέχουν...

Καλή διασκέδαση !!

 "παίρνω αμπάριζα και βγαίνω"... λοιπόν εγώ λέω να βάλω και ποίημα και τραγούδι για αρχή, αλλά η λέξη ίδια ... 

oneiremata

...όλα υπαρκτά,  

μα όλα διάφανα...

οι ψίθυροι,

το βλέμμα, 

η αγκαλιά,

η αλήθεια...

πέλαγος αισθημάτων  

στην ακινησία στιγμών'

αλμυρά ρυάκια στο πρόσωπο 

εκροές άμορφων ο ν ε ί ρ ω ν'

ανάσας πνοές 

στους χτύπους της καρδιάς μου...

ο φόβος τυλίγεται 

σε μια ΑΓΚΑΛΙΑ ανίχνευσης'...

[παρτιτούρα στόλισμα...ydp-oneiremata]

       *********

Γίνεσαι ένα με τ' ό ν ε ι ρ ο

και με παιδεύεις

Εγώ σ' έχω πάρει ΑΓΚΑΛΙΑ

κι εσύ σ' άλλη γη με γυρεύεις

[Στίχοι & Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη]

----------------------------------------------

 ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε... 


Να κοιμηθούμε α γ κ α λ ι ά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η ΚΑΡΔΙΑ μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

----------------------------------------------

kariatida62  -μαμούνι είπε...

Φτιάχνω από παιδί, φτιάχνω φυγή
Φτιάχνω καράβι, μα χαρτί γίνεται η θάλασσα
το βράδυ στο σκοτάδι.
Ψάχνω από μικρός ο ουρανός να χει μια σκάλα
να ανεβώ μα είναι τα όνειρα από μένα πιο μεγάλα.

Έχω μια κ α ρ δ ι ά που να φύγει όλο θέλει,
κι άλλη μια καρδιά που
Φοβάται... φοβάται... κι όλο εδώ γυρνά.

ΦΤΙΑΧΝΩ από παιδί, φτιάχνω ζωή
πάνω στα αστέρια, την κορφή του κόσμου
πες μου πώς να φτάσω με τα χέρια...

[Τραγούδι: Γ. Κότσιρας ]

----------------------------------------------

ξωτικό είπε...

γμτ...σέλω να παίτσω αλλά είμαι...ζε κατάλαβαααααα !! να "φ τ ι α τ σ ω" κάτι ή να βάλω τη χαζο"κ α ρ ζ ο ύ λ α" μου να χοροπηζάει;;;;;
καλά σα κάστω στη γωνίτσα να κοιτάω κι άμα καταλάβω σα παίτσω !!

----------------------------------------------

~reflection~ είπε...

Μπέρδεψα τις κ α ρ δ ο ύ λ ε ς με τις λέξεις...

Μη με κοιτάς,
παιδάκι να παίζω αμπάριζα με το Νοτιά,
ν' αψηφώ τη Δύναμη των Καιρών...
φιλάκι............

[~reflection~  :π α ι χ ν ί δ ι που δεν τελειώνει ποτέ..]

 ---------------------------------------------- 

Alma Libre είπε...

Διονύσης Τσακνής ..αγαπημένο τραγουδάκι ..

Φτιάξε κ α ρ δ ι ά μου το δικό σου ΠΑΡΑΜΥΘΙ

"Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας ΠΑΡΑΜΥΘΙ ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου"

----------------------------------------------

oneiremata είπε...

Άρχισε πάλι να βραδιάζει
και η σιωπή με ξαναβάζει στο π α ι χ ν ί δ ι της
κι η νύχτα η ονειρομάνα
βρήκε τον τρόπο να πιαστώ στο ΠΑΡΑΜΥΘΙ της.
Κι άρχισα όνειρα να κάνω

[Μαριάντα Πιερίδη- ΤΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ]

----------------------------------------------

ξωτικό είπε...

Aααα στα π α ρ α μ ύ θ ι α είμαι άσσος ,μα και στις ζαβολιές η πρώτη κι αφού τραγούδια δεν...κατέχω θα σας αφήσω εδώ λίγη απ'την ΑΓΑΠΗ που σας έχω !!!!

----------------------------------------------

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Αν δεν τον σταυρώνανε σε ξύλινο σταυρό στον Γολγοθά
αλλά τον κρεμάγαν με σκοινί σε στύλο
επειδή είπε:
A Γ Α Π Α Τ Ε  ΑΛΛΗΛΟΥΣ
Τι θα φοράγαμε σήμερα στο στήθος;
Χρυσές Αγχόνες;

 ----------------------------------------------

oneiremata είπε...

«Φιλοφρονήσασθαι α λ λ ή λ ο υς»
Να αγαπάτε αλλήλους (ο ένας τον άλλον).
— Πλάτων (Νομ. 738 D) (Επίσης, Ξενοφών (Κυρ. Αναβ.4.5,34).)

«Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν.»
Γεννήθηκα για ν’ ΑΓΑΠΩ, όχι για να μισώ.
— Σοφοκλής (Αντιγόνη)

 ----------------------------------------------

 AnD είπε...

Στην α γ ά π η μας δεν πιστέψαμε
καταστρέψαμε
κάθε ωραίο
στον ΚΑΤΗΦΟΡΟ
εγώ σ'έσπρωξα
μα δεν το θελα
ήταν μοιραίο. 

---------------------------------------------- 

oneiremata είπε...

Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα, τα δυό τούτα ρέματα
παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή,
προς την αθανασία
β ) ο κ α τ ή φ ο ρ ο ς, πρός την αποσύνθεση, πρός την
ύλη, πρός το θάνατο.
Και τα δυό ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα
της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ΖΩΗ ξαφνιάζει'

[ΑΣΚΗΤΙΚΗ- Νίκος Καζαντζάκης]

----------------------------------------------

 

oneiremata είπε...

τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Πέρασα να σου πω μια ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ
πόσα φεγγάρια απ’ τη ζ ω ή  σου πέρα
ποιος είπε ότι η απόσταση λυτρώνει
βασίλισσα εσύ κι εγώ το πιόνι

----------------------------------------------

α Κενταύρου είπε...

...της πνοής τα πεταλουδίσματα με μια καλησπέρα!!

γιατί ΓΡΑΜΜΑΤΑ δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα!!!!!

----------------------------------------------

iamaticus είπε...

  [ ΜΟΥΦΛΟΥΖΕΛΗΣ]

Εγω δεν εχω παει στο σχολειο..
και ουτε εχω μαθει γ ρ ά μ μ α τ α πολλα..
ομως ξερω πως ενα κι ενα κανουν δυο

και πως τα φωνηεντα ειναι ΕΠΤΑ


---------------------------------------------
zoyzoy είπε...

Ε π τ α τραγούδια θα σου πω
για να διαλέξεις το ΣΚΟΠΟ
που θα μου πείς για να σου πω το σ'αγαπώ!

Στίχοι: Μιχάλης Κακογιάννης 

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις 

Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Μερκούρη

---------------------------------------------

kariatida62 είπε...

"Για έναν απώτερο σ κ ο π ό,

για τούτο το τραγούδι,

για ένα μισάνοιχτο ΛΟΥΛΟΥΔΙ!"

Μελίνα Τανάγρη

---------------------------------------------

iamaticus είπε...

Ξυπνα λ ο υ λ ο ύ δ ι του δασους
πουλι του λιβαδιου
που σεργιανας στον Ο Υ Ρ Α Ν Ο
πουεχεις τα ματια μικρου ελαφιου
 

[ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΙΟΙ]

---------------------------------------------

to alataki είπε...

Ο υ ρ α ν έ, όχι δεν θα πω το ναι,
Ουρανέ ΦΙΛΕ μακρινέ...

 
[Ν.Γκάτσος]

---------------------------------------------

oneiremata είπε...

Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες
μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο
από κάθε μου ΑΓΑΠΗ κι αγάπη σου
παλιέ μου φ ί λ ε

[Όταν μιάν άνοιξη - Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Μ.Θεοδωράκης]

---------------------------------------------

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Η α γ ά π η όλα τα υπομένει

η αγάπη όλα τα ΕΛΠΙΖΕΙ

δίνει ζωή στην οικουμένη 

και η γη γυρίζει

---------------------------------------------

oneiremata είπε...

 

Θέλει άνεμο η αγάπη
Να δροσίζεται, να ε λ π ί ζ ε ι
Να βουλιάζει μες στο κύμα
Κι έναν ήλιο να θυμίζει
Θέλει άνεμο η αγάπη, άνεμο η αγάπη...

Σκόρπισες πάλι, σκόρπισες
Όλες μου τις προβλέψεις
Είσαι ματιά κι είμαι ΦΙΛΙ
Και θέλεις να με κλέψεις

[ΜΑΝΤΩ - ΘΕΛΕΙ ΑΝΕΜΟ Η ΑΓΑΠΗ]

---------------------------------------------

Theodosia είπε...

Δως μου ένα όνομα να μη χαθώ

Δως μου ένα όνειρο να κρατηθώ

Δως μου ένα ΟΡΑΜΑ ν αντισταθώ

Δως μου ένα παιδί να εξομολογηθώ

Δως μου ένα φ ι λ ί να πλύνω το κακό...

[ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Χάρις Αλεξίου]

---------------------------------------------

είσαστε υπέροχοι!!!!

σ΄αυτό το σημείο θα 'θελα να σας ευχαριστήσω πολύ, μα πάρα πολύ έναν - έναν  ξεχωριστά, μα κι όλους  σας μαζί, που είσαστε τόσο α κ ο μ π λ ε ξ ά ρ ι σ τ ο ι και θελήσατε να παίξετε μαζί μου το παιχνιδάκι αυτό... 

δεν θα το σταματήσω το παιχνίδι, συνεχίζεται...γιατί κάποιοι από σας μου το ζήτησαν... 

όποιοι θέλουν να παίξουν ή και να ξαναπαίξουν μπορούν, περιμένω...

σας ευχαριστώ!!

---------------------------------------------

kariatida62  -ΜΑΜΟΥΝΙ είπε... 

 Κι αν οι εντολές είναι πολλές
θα χαρούν που ήρθαν πίσω πάλι οι μέρες οι παλιές
να υποδεχτούν το ό ρ α μ ά σου για ΕΞΟΥΣΙΑ
εσένα απρόσωπε δειλέ ψευτομεσσία.
Μα δεν κατάλαβα εγώ ούτε και είδα
λες να μαι ο κρίκος ο σπασμένος σου αλυσίδα
Λες να μπορώ να τον τρομάξω αν φωνάξω από δω
φύγε από δω ρε, φύγε από δω.
Μα τίποτα εγώ δε σου χρωστάω, ρε φύγε από δώ
Μα τίποτα εγώ δε σου ζητάω, ρε φύγε από δώ
Με τίποτα εγώ δε σταματάω, ρε φύγε από δώ
Με τίποτα ρε, φύγε από δώ.

(ACTIVE MEMBER)

---------------------------------------------

oneiremata είπε...

Άνοιξε γκάζι με το ΜΥΑΛΟ σου
βάλε ταχύτητα με την καρδιά
η φαντασία στην ε ξ ο υ σ ί α
δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
για μια βραδιά

[Π. Σιδηρόπουλος - Η φαντασία στην εξουσία]

--------------------------------------------- oneiremata είπε...  [Μ. Χατζηγιάννης - Παιδί της βροχής] Σα μικρή ΠΡΟΣΕΥΧΗ, τ' όνομα σου στα χείλη μου πιάνω Έχω εμπιστευτεί την καρδιά μου στα χέρια σου πάνω Ένα φως ανοιχτό βρήκα μέσα στη νύχτα του κόσμου Μη μου κάνεις κακό, την αγάπη σου δως μου Δεν μπορείς στο μ υ α λ ό μου να μπεις Και απ' τα μάτια μου μέσα να βλέπεις Μα δε μπορείς πάλι να με αισθανθείς... -------------------------------------------
Lilium  είπε... 'Ένα φως πριν αναστηθώ Κι η ΖΩΗ σαν τον άνεμο Στους καιρούς να αφήνεσαι Μια π ρ  ο σ ε υ χ ή  για να 'ρθεις' ΣΤΙΧΟΙ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΡΗΓΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗ Δ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ----------------------------------------------   oneiremata είπε... Όταν σφίγγουν το χέρι Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης Όταν σφίγγουν το ΧΕΡΙ ] 2x ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο ] 2x Όταν χαμογελάνε ] 2x ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσα απ' τ' άγρια γένια τους ] 2x Όταν σκοτώνονται, όταν σκοτώνονται ] 2x η ζ ω ή τραβάει την ανηφόρα ] 2x με σημαίες, με σημαίες με σημαίες και με ταμπούρλα

---------------------------------------------- Μοντέρνα Σταχτοπούτα είπε...   Τέλειο το παιχνιδιάρικο ύφος!!! Σαν μια ΑΛΥΣΙΔΑ που δεν σπάει ποτέ,με στίχους και ανθρώπους γερά δεμένους χ έ ρ ι χέρι.. ----------------------------------------------

ΔΕΚΑ ΜΕ ΤΟΝΟ!

Για πες. Τι θυμάσαι; Θυμάσαι τη μπλε ποδιά; Το πολυτονικό; Το δάχτυλο ψηλά; Το «κυρία, κυρία...»; Θυμάσαι τον κουλουρά; Το κουλούρι με τα γαριδάκια; Τη μυρωδιά του μπλε τετραδίου; Τη μυρωδιά του καινούριου βιβλίου; Το πρωινό γάλα; Το στρώσιμο του κρεβατιού; Τους συμμαθητές ακόμα ηλιοκαμένους; Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Θυμάσαι τον μαυροπίνακα και την ημερομηνία πάνω αριστερά; Το βρεγμένο σφουγγάρι; Τους χάρτες τις γεωγραφίας; Τον τεράστιο χάρακα; Το αριθμητήριο; Το τετράδιο αριθμητικής με τα κουτάκια; Το «τι θέλει να μας πει εδώ ο ποιητής»; Που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τις παρομοιώσεις; Τις μεταφορές; Τη προπαίδεια; Τον εκκλησιασμό; Τις βρύσες; Την αυλή; Τα παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν; Το λάστιχο; Το σχοινάκι; Τα μήλα; Λόλα να ένα μήλο. Τις τούρκικες τουαλέτες; Που φοβόσουν ότι κάτι κακό θα βγει από την μαύρη τρύπα;

Θυμάσαι την μυρωδιά του ευκαλύπτου; Το πώς μύριζε η βροχή στο χώμα; Θυμάσαι τη πρώτη σου δασκάλα; Τους περίπατους στο κοντινό ξωκλήσι; Τις γραμμές χέρι - χέρι; Τις ανεμώνες που μάζευες για τη μαμά; Που έπαιζες τον «γιατρό»; Το πρώτο σου ποίημα; Την παρέλαση; Τη λευκή ελβιέλα; Θυμάσαι τις σειρές για την προσευχή; «Ανάπαυση, προσοχή». Τις ψείρες; Το μαντήλι στα μαλλιά; Τη σχολική φωτογραφία; Το ενδεικτικό; Τις γυμναστικές επιδείξεις; Τους χυμούς ροδάκινο στα τσίγγινα κουτιά τους; Θυμάσαι που έπεσες και χτύπησες το γόνατο; Τη σουλφαμιδόσκονη; Το φυτολόγιο; Την αλλαγή των ρούχων μέσα στην τάξη για τη γυμναστική; Πρώτα τα κορίτσια μετά τα αγόρια. Τον διπλανό σου; Τη πρώτη σου τιμωρία; Το κουδούνι; Τις ώρες του διαλείμματος γραμμένες στο θρανίο; Την ουρά στο κυλικείο; Το πρώτο σου «βγάλτε μια κόλλα χαρτί»; Το πρώτο σου 20άρι; Το απουσιολόγιο; Τις λίγες δικαιολογημένες; Τις πολλές αδικαιολόγητες; Που ήσουν απουσιολόγος και έκρυβες τους απόντες; Το γραφείο των καθηγητών; Του Διευθυντή; Θυμάσαι που τα έφτιαξες σήμερα και τα χάλασες αύριο;

Το πρώτο σου φιλί; Την πρώτη σου κοπάνα; Το τσιγάρο στις τουαλέτες; Τη γαλαρία; Τις κασέτες που έδινες στον οδηγό του πούλμαν; Τον «Κουρσάρο»; «Κι αν μας αγαπάτε να μας ξαναπάτε». Τα πάρτυ; Τα μπλουζ; Που φοβόσουν την επαφή για να μην καταλάβει η υποψήφια πόσο χάρηκες που την γνώρισες; Την τσόντα μέσα στο βιβλίο; Το «Αγόρι»; Τον «Μπλεκ»; Την πενταήμερη; Θυμάσαι πως ήταν να είσαι παιδί; Έφηβος; Θυμάσαι που και που να γίνεσαι και πάλι παιδί; Δεν τα καταφέρνεις; Θυμάσαι που σου έλεγαν ότι αυτά είναι τα καλύτερα χρόνια σου;
Ξέρεις πόσα θα έδινα για να χτυπήσει το κουδούνι μια ακόμα φορά για μένα; Όσα κι εσύ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ /  {Λόγια στο χαρτί}

Προσωπικές αποκαλύψεις...

Λοιπόν, μετά το τελευταίο βιντεάκι μου κι επειδή πολλές απορίες γεννήθηκαν σε φατσοφίλους και συν μπλόγκερς,  αποφάσισα να λύσω τη σιωπή μου και να σας αποκαλύψω τα εξής:

Εγώ είχα ένα σοβαρό δεσμό που λέτε, πριν μερικά χρόνια με τον Brad, μα πολύ σοβαρό δεσμό κι ήμασταν μια χαρά, χαμογελαστοί κι αγαπημένοι...
αλλά με άφηνε πολλές ώρες μόνη μου κι όλο στην παραλία την έβγαζα...όχι ότι δε μου άρεσε, αλλά πόσα να πεις στη θάλασσα πια?!!...
Κι επειδή όπως είπα ήμασταν απίστευτα νέοι κι οι δυο, κι εκείνος πολύ νέος, μα πολύ νέος (το' χε από τότε μέσα του αυτό το περίεργο σύνδρομο του the curious case of Benjamin Button), κάποια στιγμή χωρίσαμε...

Κι ήμουν μόνη μου για αρκετό καιρό και μια μέρα εκεί που περπατούσα στο δρόμο, με πλησίασε μια ασημί λιμουζίνα κι απ΄την οροφή ξετρύπωσε το κεφάλι του ο Richard, σοβαρός, μετρημένος, με γκρίζους κροτάφους,λεφτάς με λεπτά αισθήματα...μου πρόσφερε μια ανθοδέσμη και ζήτησε το χέρι μου προσφέροντάς μου έτσι και μια άλλου είδους  ζωή...και για να μην καταντήσω Runnaway Bride δέχτηκα, πήρα την ανθοδέσμη και τον ακολούθησα στη λαμπερή ζωή του...
Κι ήταν καλά, πολύ καλά στην αρχή αλλά μετά όλο δουλειές, δουλειές...έλειπε συνέχεια, με ξεχνούσε κι εμένα κλεισμένη στο τεράστιο διαμέρισμα της 5th Avenue...
Κάποια μέρα λοιπόν που είχα βγει μια βόλτα στα μαγαζιά για να ξεκοκαλίσω την χρυσή του κάρτα κι ενώ περπατούσα ξεχασμένη στις σκέψεις μου σε κάτι μικρά στενά δρομάκια, βρέθηκα μπροστά σ' ένα μικρό συνοικιακό μπαράκι κι είπα να μπω μέσα για ένα ποτό.

Κι ενώ έπινα το ποτάκι μου ήσυχα κι ωραία, με πλησιάζει ξαφνικά ο σέξυ λατίνος Antonio και μου προσφέρει το χέρι του για να χορέψω μαζί του ένα θεσπέσιο ταγκό και μου ψιθυρίζει κιόλας στ΄αυτί με την φανταστική προφορά του, Take the lead baby...κι αυτό ήταν...

Έφυγα μαζί του για το ράντσο του στο Μεξικό και ζήσαμε μαγευτικές στιγμές, όλο αγκαλίτσες και χαδάκια με είχε και πάντα ευκαιρούσε και βοηθούσε τους φτωχούς κι ανήμπορους του χωριού... 
Αλλά ο καιρός περνούσε κι άρχισα να βαριέμαι...κι εκείνος άρχισε σιγά-σιγά να τρώει και να πίνει όλο και περισσότερο, όλο "πρόσεχε Antonio" και "πρόσεχε Antonio, θα παχύνεις" ήμουν...άρχισαν να αραιώνουν και τα μαλλιά του, πάει η αξιοζήλευτη ομορφιά και το σέξυ παρουσιαστικό του θερμού λατίνου που είχα γνωρίσει...κι όλο τσακωνόμασταν...

Μια μέρα λοιπόν ήρθε σπίτι μας, ένας γνωστός κι αγαπητός φίλος του Antonio που δεν τον ήξερα εγώ μέχρι τότε, ο George, The Peace Maker ( που μόνο ειρήνη δεν έφερε όμως), ο οποίος τόσο που ενθουσιάστηκε μαζί μου τις λίγες ώρες που έμεινε και τόσο απογοητεύτηκε έτσι που έβλεπε τον Antonio να έχει καταντήσει,που μ' άρπαξε φεύγοντας μαζί του χωρίς δεύτερη κουβέντα...μ΄έκλεψε καλέ, με το ζόρι σας λέω, με πήρε και φύγαμε μακριά από κει ...και για να μη μ΄ανακαλύψει ο  Antonio μ' έβαλε και σκούρυνα και το μαλλί...
Αλλά δεν κράτησε πολύ όλο αυτό, γιατί ήταν μουρντάρης κι όλο τον έψαχνα πίσω κι από έναν άλλο ποδόγυρο...Intolerable Cruelty κι ακόμα παραπάνω ήταν αυτό για μένα...

Και ξάφνου μια μέρα να σου  μπροστά μου ξανά ο Brad...ο Brad μου, ο γλυκός μου...Seven years in Tibet, τριγυρνούσε μετά το χωρισμό μας, κι είχε αλλάξει πολύ, ξεπέρασε και το σύνδρομο εκείνο...πολύ πιο ώριμος,πολύ πιο σοβαρός, πολύ πιο ωραίος!!!

Κι η παλιά σπίθα της αγάπης μας ξανάναψε, το νεανικό μας πάθος αναζωπυρώθηκε κι από τότε είμαστε πάλι μαζί,χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι...
Μόνο τατουάζ, του είπα και του το τόνισα, δεν πρόκειται ποτέ μου να κάνω...


χάντρα όμως θαλασσιά και ματάκι θα φοράω πάντα πάνω μου, ειδικά τώρα πια...........ydp 

Eξόρμηση για γερά νεύρα...

          Καλοκαιράκι...ζέστες επιτέλους! Σε προδιαθέτουν να πάρεις το καπελάκι σου, να βάλεις το μαγιουδάκι σου και «βουρ» για τις κοντινές παραλίες...

Μόνο που οι κοντινές παραλίες τώρα πια, σφύζουν από λουόμενους...

Παλιότερα όλοι μας λίγο πολύ σχεδιάζαμε διακοπές σε νησάκια, αποδράσεις δεκαήμερες-δεκαπενθήμερες απ’ την καθημερινότητά μας, για αλλαγή σκηνικού κι επαναφόρτιση των μπαταριών μας. Τώρα όμως, λόγω και της οικονομικής κρίσης αναγκαζόμαστε να συμβιβαστούμε στη νέα μας πραγματικότητα και να περιοριστούμε σε κοντινές εξορμήσεις στις γειτονικές μας παραλίες.

Εμείς κι όλοι οι υπόλοιποι φίλοι, γείτονες, γνωστοί, συγχωριανοί, συμπολίτες, συντοπίτες... συνωστισμός. 
Συνωστισμός στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον...ο ένας απάνω στον άλλον...ό,τι ώρα και να πας πάντα βρίσκεις κόσμο κι ειδικά τις απογευματινές ώρες, το αδιαχώρητο...

          Απλώνω την ψάθα μου, απλώνω την πετσέτα μου και κάθομαι ατενίζοντας τη θάλασσα, επιθυμώντας να χαθώ στις σκέψεις μου...θέλω να ηρεμήσω λιγάκι…όμως όχι...

          Ο μπόμπιρας των τριών-τεσσάρων χρόνων περίπου της διπλανής παρέας αριστερά μου, έχει άλλα σχέδια, καθώς έχει βάλει σκοπό να «κατακεραυνώσει» τους πάντες τριγύρω μπαινοβγαίνοντας συνέχεια στη θάλασσα μέχρι εκεί που το νερό τον φτάνει ως το γόνατο, ξεσπώντας σε κραυγές κάθε φορά απ΄ τη χαρά του κι άλλοτε φωνάζοντας να του βάλουν το σωσίβιο ή να του το βγάλουν. Άλλοτε τον ενοχλούν τα μπρατσάκια, που τα φοράει κι αυτά κι ας έχει και το σωσίβιο...ύστερα κλαίει γιατί θέλει να του φορέσουν τα γυαλιά να πάει για καταδύσεις (!!!) και λίγο μετά γιατί ενώ έριξε νερά στο μεγαλύτερο κοριτσάκι της παρέας, όταν του έριξε κι εκείνο αυτός πλάνταξε στα κλάματα και τις φωνές...

Και να φανταστείς ότι λατρεύω στην κυριολεξία τα παιδιά...! 
Φαντάσου δηλαδή τι τραβάνε οι υπόλοιποι συνλουόμενοι που ίσως δε συμμερίζονται τα ίδια συναισθήματα για τα λιλιπούτεια πλασματάκια με μένα...

Το κακό είναι ότι οι μεγαλύτεροι της παρέας του μπόμπιρα δεν κάνουν κάτι να τον επιπλήξουν που ενοχλεί του γύρω τους, παρά χαμογελάνε καμαρώνοντάς τον...

΄Ελεος βρε άνθρωποι! Μάθετε στα παιδιά σας τρόπους... απ’ τα μικράτα τους πρέπει να γίνεται αυτό.

          Σαν να μην μας έφταναν οι παραπάνω φασαρίες, στην μπροστινή παρέα δεξιά μου, 2-3 κοριτσάκια των δεκατεσσάρων και, χρονών έχουν βγάλει τα κινητά τους κι έχουν βάλει το καθένα να παίζει στο τέρμα μουσική αλλά διαφορετικά τραγούδια και ρεπερτόριο... ό,τι αρέσει στην καθεμιά τους.

Απορώ τί καταλαβαίνουν τελικά απ’ αυτή τη χάβρα που αναδύεται, καθώς εγώ το αντιλαμβάνομαι μόνο σαν την τέλεια ταλαιπωρία αυτιών και μυαλού...

Ωχ! Γερνάω μήπως μαμά?...Περνάω πολλές ώρες στο διαδίκτυο κι έχω μάθει με απόλυτη ησυχία γύρω μου?...Αρχίζω να γίνομαι περίεργη και δύστροπη?...

Όμως όχι δεν είμαι εγώ μόνο τόσο πολύ το πρόβλημα,είναι κι αλλού το θέμα...η εφηβεία. Η εφηβεία είναι δύσκολη περίοδος για όλους μας –το πέρασα κι εγώ πριν αρκετό καιρό βέβαια, και το ξέρω- αλλά τούτα τα παιδάκια πια, έχουν ξεφύγει εντελώς...

          Πιο πίσω δεξιά μια πιο μεγάλη παρέα και σε αριθμό μελών αλλά και ηλικιακά, έχει εδώ και ώρα που κάνει δικό της πρόγραμμα με το να διηγείται καθένας τους ιστορίες παλιές κι ανέκδοτα, τα οποία συνοδεύουν γέλια δυνατά, κάθε φορά.

         Πίσω μου σχεδόν, είναι κάποιες ηλικιωμένες κυρίες που ανταλλάσουν συνταγές μαγειρικής και συμβουλές για δίαιτες και η συζήτηση δίνει και παίρνει γύρω από το πόσα κιλά έχασε κάθε μία με κείνη τη δίαιτα ή την άλλη ή την παράλλη…

          Και το αποκορύφωμα τελικά?…
Έρχονται μπροστά μας και μπαστακώνονται δυο τύποι, αθλητικοί, γεροδεμένοι, ηλιοκαμένοι –σκέτη κόλαση να τους βλέπεις- να παίξουν ρακέτες… Βρίσκομαι πλέον περικυκλωμένη, κι ενώ σκέφτομαι ότι το θέαμα καλό θα ΄ναι από οπτική μεριά με τούτους εδώ, αλλά από ακουστική…αυτό το ρυθμικό τακ, τακ που κάνει το μπαλάκι όταν χτυπάει στη ρακέτα θα με αποτρελάνει. Αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά, οι δύο τύποι για να κάνουν φιγούρα στο γυναικείο πληθυσμό της παραλίας, δεν παίζουν ρακέτες παρά είναι αποφασισμένοι να αναγκάσουν το ρημάδι το μπαλάκι να υποκύψει στη μυϊκή τους δύναμη με τα χτυπήματα που του καταφέρνουν με τη ρακέτα και να γίνει ένα κουρέλι, να χάσει τον αέρα που έχει μέσα του, το σχήμα που του έδωσε ο κατασκευαστής του, το χρώμα του, κλπ… Γι΄ αυτό το κοπανάνε με όση δύναμη έχουν και με τέτοια μανία που έχω μείνει «ακούνητη, αμίλητη, αγέλαστη» και τους παρατηρώ γεμάτη απορία… «τα’ χω χάσει» η γυναίκα εντελώς…!!

Και να δεις που ο ένας απ’ αυτούς κάτι μου θυμίζει…

Καλέ είναι ο μπάρμαν απ’ το μπαράκι που είχα πάει προχθές το βράδυ κι ανταλλάξαμε κείνες τις γεμάτες νόημα ματιές και μοιραστήκαμε κείνες τις κάποιες στιγμές για λίγο και μέχρι να πιούμε 2-3 ποτάκια με την παρέα μου, εκείνος φτιάχνοντας ποτά κι εγώ λικνιζόμενη ρυθμικά στις νότες και μελωδίες που ξέφευγαν εκκωφαντικά απ΄ την κονσόλα του d.j...

Κι ενώ ακόμα δεν έχω συνέλθει απ’ την έκπληξη της ανακάλυψης που έκανα, νιώθω ξαφνικά έναν πόνο δυνατό στην κοιλιά μου. Μόλις είχα την πρώτη μου μετωπική με το ταλαίπωρο μπαλάκι των τζόβενων που παρεκτράπηκε απ’ την καθορισμένη πορεία του κι ήρθε κατά πάνω μου…προσπαθώ να μισοχαμογελάσω μορφάζοντας ακόμα απ’ τον πόνο και να απαντήσω ίσως έτσι στα χαμόγελα και τις συγγνώμες του μπάρμαν-θαυμαστή μου.

Ελπίζοντας ότι αυτό που έγινε λογικά θα τους συνετίσει και θα περάσουν σε πιο ήρεμο τρόπο παιχνιδιού κάνω υπομονή, όμως μάταια εκείνοι συνεχίζουν να τιμωρούν με ακόμα πιο πολλή μανία το μπαλάκι –απορώ πως δεν έχει γίνει κομμάτια πια- πετυχαίνοντας κι άλλους ζωντανούς στόχους τριγύρω στην παραλία. Και πάλι οι ανάλογες συγγνώμες, χαμόγελα, κλπ…

Κι είμαι έτοιμη να σηκωθώ να «τα μαζεύω» σιγά-σιγά και «να την κάνω» από κει γιατί το νευρικό μου σύστημα έχει φτάσει στα όριά του, αλλά ξαφνικά μετά από ένα τελειωτικά μανιασμένο χτύπημα του φίλου φεύγει το μπαλάκι, συγκρούεται με τη ρακέτα του θαυμαστή, η οποία του φεύγει απ’ το χέρι, στροβιλίζεται στον αέρα κάνα δυο φορές κι έρχεται και προσγειώνεται με δύναμη πάνω στο γόνατό μου. Δάκρυα ανεβαίνουν μεμιάς στα μάτια μου απ΄ τον αφόρητο πόνο, αλλά προσπαθώ να τα συγκρατήσω δαγκώνοντας τα χείλη μου με μανία.

Ο θαυμαστής με κοιτάζει ακίνητος, αποσβολωμένος.

Οι κυρίες πίσω μου έχουν αρχίσει να φωνάζουν «Μα τι είναι αυτά ? Ντροπή σας! Θα μας σκοτώσετε?» κι άλλα τέτοια…

Οι άλλοι δίπλα «Έχουμε μικρά παιδιά εδώ, δε σας φταίνε σε τίποτα, να φύγετε να πάτε αλλού»…

Εγώ είμαι έτοιμη ν’ αρπάξω τη ρακέτα και να την περάσω κολάρο στο θαυμαστή, ο οποίος με πλησιάζει δειλά για να την πάρει, θέλοντας να ζητήσει συγγνώμη…Τελικά του ρίχνω μια δολοφονική ματιά καθώς προσπαθεί κάτι ν’ αρθρώσει και σκέφτομαι να αρχίσω να ουρλιάζω «Άντε χάσου από δω γιατί από τότε που ανακαλύφτηκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο κι είσαι απλά εντελώς ανεγκέφαλος μ’ όλα αυτά που κάνεις».

Ο πόνος όμως μ’ αναγκάζει να καταφέρω να πω μόλις «Τι ηλιθιότητα!»…

Αρπάζω νευριασμένη την πετσέτα μου, τη χώνω βιαστικά στην τσάντα μου, αρπάζω και την ψάθα μου και μαζεύοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά τα κομμάτια του εαυτού μου, κουτσαίνοντας, απομακρύνομαι όσο πιο βιαστικά γίνεται.

Και ράκος πια εξαφανίζομαι στην ηρεμία μου μέσα στο παρκαρισμένο αυτοκίνητό μου.

          Ξαφνικά διαπιστώνω ότι τέρμα, το πήρα απόφαση... οι πολύβουες κοσμικές παραλίες δεν είναι για μένα. Όταν πια συνέλθει το ποδαράκι μου απ’ το χτύπημα του βλάκα, θα παίρνω το αυτοκινητάκι μου αντέχει-δεν αντέχει και θα ψάχνω να βρω απόμερες ακρογιαλιές που δεν θα ΄χουν εύκολη πρόσβαση στους βάρβαρους, που δεν θα βουλιάζουν απ’ το συρφετό, που θα είναι ήσυχες κι ήρεμες για να μπορώ να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ, να φορτίζω τις μπαταρίες μου κι όχι να αποφορτίζομαι…

Μόνο εγώ, τα βότσαλα, ο ήλιος κι η θάλασσα, αν γίνεται…………..ydp